Hi allemaal,

Wat ongelofelijk fijn dat er zoveel mensen zijn die mijn actie steunen, superdank! Het maakt dat ik mij niet alleen gesteund voel in mijn actie, maar ook in het verdriet over het verlies van onze lieve mams.

Het laatste bericht dat zij, de dag voor haar plotselinge overlijden, in onze familie-app zette was: "Life goes on!" En dat is gek genoeg ook zo. De eerste periode na haar dood gaat als een waas voorbij. Vanaf het moment dat we dat afschuwelijke bericht kregen. Tot amper een week later, waar je ten overstaan van familie en vrienden haar de laatste eer bewijst. Daarna probeer je de draad weer op te pakken, en dat lukt heel aardig. Het gezin, de kinderen, het werk vragen om aandacht, maar zorgen ook voor een fijne afleiding.

Ondertussen blijft je brein pogingen ondernemen om dit gebeuren te bevatten. Dat lukt nog niet. Iedereen die ik spreek ervaart hetzelfde: je wéét dat zij er echt niet meer is, maar begrijpt het niet. Mijn brein is eigenlijk nog bij het moment dat ik dat verschrikkelijke telefoontje kreeg en wij enkele uren tussen hoop en vrees leefden. Vanaf daar voelt het als een slechte film, als iets dat niet echt gebeurd is.

"Tijd is een gek ding", zei mams weleens. Ze had gelijk. Want je leeft jarenlang in een ander soort waas: je denkt namelijk dat alles altijd hetzelfde blijft, dat later nooit komt. Dan opeens is later nu. En is er geen tijd meer om elkaar een volgende keer te zien. Dat blijft heel moeilijk, maar zet ook aan tot actie. Niet wachten tot later, maar nu! En daarom ga ik nu nog een rondje hardlopen. En pakken we zoveel mogelijk fijne momentjes met de kinderen, met familie en vrienden. 

Geniet van je dag!

Hester