Lieve volgers en donateurs,

Ik heb het gehaald!!! Op zondag 30 november om 07.30 uur stond ik op de top van de Kilimanjaro, op 5895 meter: de hoogste vrijstaande berg ter wereld. Het was een fantastische week!

Ik voelde me de hele week goed, soms wat vermoeid, maar ik heb geen last gehad van hoogteziekte. We hadden een ontzettend fijne groep, hebben heel veel gelachen en zodra de schalen eten voorbij kwamen in de eettent, vloog iedereen erop af. Er werd van tevoren gezegd dat door de hoogte de eetlust kan verminderen, maar dat was bij ons duidelijk niet het geval 😂.

De ene dag was zwaarder dan de andere. Dag 4, Lava Tower, was pittig: om 8.00 uur starten en pas tegen 17.00 uur aankomen in het kamp. We stegen circa 1000 meter naar 4600 meter en daalden daarna weer 800 meter. De dag erna stond de Barranco Wall op het programma. Hier zag ik een beetje tegenop in verband met mijn hoogtevrees. Dit is een muur van zo’n 270 meter waar je langs omhoog moet klauteren. Van een afstand leek de muur vrijwel verticaal, maar toen we dichterbij kwamen, zagen we een soort van paadjes. Uiteindelijk vond ik dit de leukste dag! Even klauteren en klimmen voor de afwisseling, en de uitzichten waren prachtig.

Op dag 7 was het zover: summit night! Om 23.30 uur verzamelden we in de eettent en om 00.00 uur vertrokken we. Bijna niemand had door de spanning kunnen slapen van tevoren. Het eerste halfuur was klauteren en dat merkte je door de hoogte meteen aan je hartslag en ademhaling. Vanaf 1.00 uur begon het heel hard te waaien en hoorde je de wind langs de berg fluiten. De wind bracht me soms zelfs even uit evenwicht. We liepen in een mooi rijtje achter elkaar, met onze hoofdlampjes aan. Pauzes hielden we heel kort om niet te veel af te koelen.

Rond 3.00 uur had ik het even zwaar, maar na een korte rugmassage/rugkraakactie 😂 van een van de gidsen kon ik er weer tegenaan. Om 5.00 uur zagen we het eerste streepje licht boven Mawenzi, een echt kippenvelmoment! Rond 6.00 uur zag ik de rand van de krater: dat moest Stella Point zijn. Toen we om 6.30 uur Stella Point bereikten (5765 meter), vloeiden er bij velen al wat tranen. De zonsopgang en de inspanning doen veel met je.

Nu nog alleen ‘even’ de kraterrand volgen naar Uhuru Peak. Na elk bochtje hoop je het bord te zien, maar dit duurde nog een (heel lang) uur. En toen eindelijk: Uhuru Peak! Om 7.30 uur. Wat was het fantastisch om daar te staan. Het zonnetje scheen en ik dacht even aan alle mensen voor wie ik dit onder andere heb gedaan, en natuurlijk aan mijn vader. Ook bijzonder dat we het met het hele team hebben gered: 17 deelnemers en 2 begeleiders. Zeker als je weet dat op deze route meestal maar 80 à 85% de top haalt.

De weg naar beneden bespaar ik jullie 😂 Ik ga nog liever drie keer omhoog dan één keer naar beneden. We sliepen hierna nog één nacht op de berg en de dag erna daalden we helemaal af naar de gate. ’s Avonds hadden we een gezellig feestje met enkele gidsen en porters en werden de certificaten uitgedeeld. Bij mijn speech vertelde Arnaud dat ik thuis de tent in de tuin zou opzetten om erin te slapen, omdat ik op de berg zo goed sliep. Dat heb ik inderdaad een paar keer geroepen 😂.

Dit was het dan. Wat een mooi avontuur. Ik zou het zó weer doen, ik vond het geweldig. Ik wil jullie allemaal heel hartelijk danken voor jullie donaties aan de Hersenstichting, het volgen, het aanmoedigen en alle steun. Voor iedereen die € 75,00 of meer heeft gedoneerd, komt er zoals beloofd nog een cadeautje aan, en er wordt nog een cadeautje verloot. Dit zal ik na de feestdagen doen. De bedrijfssponsors zal ik nog apart benoemen in een post met de mooie vlag die ik op de top heb ontvouwd.

Fantastisch dat we met z’n allen zo’n mooi bedrag hebben opgehaald voor onderzoek naar hersenaandoeningen! Enne, mocht je ooit een avontuur (groot of klein) willen aangaan, maar twijfel je of je het kunt… gewoon doen! Je kunt meer dan je denkt! Een goede voorbereiding, motivatie en enthousiasme brengen je een heel eind.

Heel veel liefs, Kirsten