Na een prima nacht bedachten we dat we nog moesten kijken hoe laat de trein naar Sarria zou vertrekken.

Dat bleek nog een uitdaging. De trein bleek maar 1x per dag te rijden en er bijna 5 uur over te doen. Lang leve de automatisering. Niet zo pelgrimachtig, maar wel heel praktisch. 

Google maps gaf opties aan om met de bus te gaan. Om 11.00 vertrok er een bus vanaf het busstation die in 2 uur en 20 minuten in Sarria zou zijn.

Zo gezegd zo gedaan! We vertrokken na ons ontbijt richting busstation. We werden aangesproken door 2 Engelse heren. Zij vroegen ons of we de camino liepen en wij vertelden dat we nu opweg naar Sarria waren, om vanuit daar terug te lopen.

Ze lachten en zeiden, het is een prachtige route maar loodzwaar en met flinke klimmen, maar het is elke stap waard. Het is er ook erg druk. Hebben jullie alle overnachtingen al geboekt?

Nee antwoorden wij, we gaan voor het avontuur. Ze lachten (ons nog net niet uit) Dat is heel avontuurlijk dames, maar of het verstandig is. 

Toen we vertelden dat we van Nederland waren, was het antwoord alleen maar. Dat is een heel plat land.

In de bus naar Sarria voel ik toch iets van lichte paniek. Wat als ik het niet kan, als ik het niet vol houd. Als mijn been niet meewerkt.

So Jonne Face your Fears, je gaat het gewoon doen!!!!

Vanavond slapen we nog in het klooster te Sarria en morgenochtend vroeg lopen we naar Portomarin 23 km. Vol klimmen, maar naar wat schijnt een prachtig landschap.

Nu nog even genieten van de avondzon in de binnentuin en nadenken over de fijne gesprekken die Carlijn en ik hebben gehad gehad in de naast gelegen kerk. Vandaag neem ik de vraag mee: Zijn zij de je liefhebt altijd bij je?

Tot morgen!