Vandaag vertrokken we vanuit Portomarin naar Palas de Rey. Het zou zo'n 24 km zijn.

Het waren er 28,5 🤯

We vertrokken iets na 7.00 uur. Het weer was prachtig, nog wat fris maar de zon kwam op en schitterde prachtig in het water. We liepen de brug over het dorp uit en daarna ging het meteen omhoog en het leek  niet meer te stoppen.

Na zo'n 8 km up stopten we voor gebakken ei met ham, geserveerd met... friet 😱

Ik had het toen echt al heel zwaar maar de ups bleven komen en de tranen daarmee ook. Want bij de ups heb ik het gevoel dat mijn hart uit mijn borst beukt en mijn ademhaling niet werkt.

Uiteindelijk ontmoette ik Frank, on the top of the world! We maakten een foto van hem en raakten aan de praat. Zo liepen we al pratend omlaag. Ik kreeg  nieuwe energie, geïnspireerd door zijn verhalen over 800 km camino, over zijn zoon en zijn vrouw die hem gunde opzoek te gaan naar het ultieme gevoel van rust. En hij had het gevonden. Hij liep zijn eigen tempo, stopte wanneer hij zin had en voelde geen drang om te haasten of een doel te halen, alleen maar genieten.

Kies je eigen pad in jouw eigen tempo. Een mooie les, maar nog niet zo makkelijk als je denkt.

Want tijdens het lopen komen de gedachten, de overtuigingen en de vrees afwisselend langs.

Na zo'n 15 km stopten we voor een drankje, Carlijn en ik. En met hernieuwde energie liepen we verder.

Het was een bijzondere route met veel mensen  langs de weg die je iets wilde meegeven, hartjes, boodschappen, stempels. Allemaal benieuwd  naar jouw verhaal. Dit waren mensen uit Nederland, die zelf de camino hadden gelopen en nooit waren terug gegaan, maar ook een Amerikaans gezin, die elk jaar terugkwamen om mensen te suporten. Een Spanjaard die gratis knuffels/ hugs uitdeelde en een Doedelzak speler.

Ook nu weer wogen de laatste loodjes het zwaarste en wat was ik blij met het gratis water

Ik besloot een extra stop in te lassen en las de kaart die mama mij had meegegeven. Het bevatte 2 boodschappen.

Blijven spelen en vertrouw erop dat de weg jou kiest. Je hoeft hem alleen maar te bewandelen.

Daarmee behaalde ik na 28,5 km lopen Palas de Rey. 

Ons hostel ligt  naast de kerk en we zijn  naar de speciale pelgrimsmis gegaan. We zijn gezegend en kregen de boodschap mee om vooral te kijken naar anderen op onze weg en ze om hen te bekommeren.

Tijdens het eten kwamen we onze Engelse vriendinnen weer tegen. We dronken, aten, lachten en kletsten over het leven.

En nu gaan we ieder weer ons eigen pad....