We maken de laatste afdaling van de dag met het gezin. Arnoud en ik staan, zoals gewoonlijk, halverwege de afdaling te wachten op de rest, wanneer ik een belletje van Alec krijg: "Meik, je vader is gevallen en hij wordt opgehaald met een helikopter." Eén zin, en ik wist meteen dat het mis was.

Een kwartier later staan Arnoud, Hidde en ik met z'n drieën onderaan de piste. "Wat nu?". Arnoud gaat de auto halen, terwijl Hidde en ik wachten op de anderen, zodat we hen beneden op kunnen vangen.

Na een zenuwslopend uur komen Noortje, Alec en mama eindelijk beneden. We stappen met z'n allen in de auto als mama zegt: "Jongens, ik durf jullie niet te beloven dat het goed gaat komen met papa. Ik maak me grote zorgen." Ze vertelt ons dat papa een botsing heeft gehad, waarbij hij een flinke val heeft gemaakt. Hij raakte direct buiten bewustzijn, moest op de piste geïntubeerd worden en hij had een grote snee in zijn wang.

Anderhalf uur later zitten we met z'n allen in de gang van de spoedeisende hulp in Klagenfurt; geen papa en geen nieuws. Het voelt alsof de tijd stil staat terwijl we daar in onze skipakken op de grond zitten, zonder schoenen en zonder enig idee wat ons te wachten staat.

Dan komt het bericht: papa ligt in coma, aan de beademing en heeft een aantal kleine hersenbloedingen gehad. Zijn neus is gebroken en zijn wang is gehecht. We mogen naar hem toe, maximaal drie personen tegelijkertijd. Overal toeters en bellen, een beeld dat je het liefst zou vergeten.