Het is 30 december, er wordt storm verwacht en morgen moeten we ons huisje uit. Papa ligt nog steeds in coma, maar een deel van ons gezin moet helaas naar huis. We besluiten dat Noortje en mama in Oostenrijk blijven, terwijl de jongens en ik naar Nederland vertrekken. Het afscheid is verschrikkelijk; niemand weet of papa wakker zal worden, en hoe hij er aan toe zal zijn als hij wakker wordt.

De afgelopen twee dagen zijn als een waas voorbijgegaan. Mama en Noortje zaten hele dagen in het ziekenhuis en waren druk met verzekeringszaken. Alec en ik moesten naar het politiebureau – een standaard protocol na een botsing met letsel - en waren druk met het regelen van extra kleding en een hotel voor mama en Noortje. Arnoud en Hidde zorgden ondertussen in het huisje dat alles werd ingepakt en opgeruimd, zodat we nog snel voor de storm thuis konden komen.

Onderweg naar huis krijgen we bericht: ze hebben geprobeerd papa wakker te maken. Helaas is dit niet gelukt. Papa werd zo onrustig, wat slecht is voor de druk rondom de hersenen, dat de de artsen hem langer in coma moesten houden. Na een rit van 11 uur komen we eindelijk aan in een stil en leeg huis, we halen Foppe op bij de hondenoppas en dan is het afwachten geblazen.