Het is 2 januari, ik ben jarig en je kan wel zeggen dat het een gek begin van het jaar is. Papa, mama en Noortje zitten nog steeds in Oostenrijk, terwijl de jongens en ik het leven in Nederland een beetje proberen op te pakken.

Papa is op 31 december tot iedereens grote geluk wakker geworden!! Hij ligt helaas nog wel op de IC, is slecht aanspreekbaar en moet vrijwel alles opnieuw leren. Om hem te ondersteunen bij het ademhalen krijgt pap speciale therapie met een kap over zijn hoofd, dit helpt bij het ‘openen’ van de luchtwegen. Helaas zorgt de therapie voor veel onrust, waardoor mama en Noortje bijna 24 uur per dag in het ziekenhuis zitten.

Verder moet papa weer leren eten, drinken, praten, rechtop zitten, lopen en is hij bijna al zijn herinneringen kwijt. Gelukkig herkent hij het gezin nog wel - alleen Alec en Foppe (de hond) waren soms lastig uit elkaar te halen, maar daar konden we wel om lachen.

Als we elkaar op mijn verjaardag voor het eerst FaceTimen zegt hij “hoi dame” - een koosnaam die hij heeft voor zijn dochters - een prachtig moment dat we nooit zullen vergeten. Om de dag toch een beetje te vieren gaan de jongens en ik taart eten bij oma en lekker lunchen met m’n peettante. Er is niets belangrijker dan familie en dat is deze dag weer bewezen.