5 januari 2023: terug naar Nederland, Noortje haar verhaal
Het is 5 januari, en mama en ik mogen eindelijk naar huis. Na dagen van bellen voor een plek in een Nederlands ziekenhuis kwam op 3 januari eindelijk het verlossende woord: papa mag naar huis. Er is een plek vrij in het ziekenhuis in Zwolle, lekker dicht bij ons, waardoor we hem gelukkig elke dag kunnen bezoeken.
Nu mama en ik weten dat ook wij naar huis gaan, komt de vraag: hoe? Gaan we samen terugrijden met de auto? Blijft iemand bij papa in de ambulance, terwijl de ander met het vliegtuig teruggaat? Maar hoe komt de auto dan thuis? Uiteindelijk besluiten we samen terug te rijden, achter de ambulance aan.
Eén ding is zeker: na tien dagen in Klagenfurt en twaalf uur per dag in het ziekenhuis, keren ook wij terug naar Nederland. Terug naar de rest van de familie. Het waren tien ingrijpende dagen waarin ons gezinnetje van elkaar gescheiden was. Tien dagen leefden wij in onze eigen cocon in Oostenrijk, zonder rekening te hoeven houden met anderen. Tien dagen waarin we moesten beseffen wat mama, Alec en ik hebben meegemaakt op de skipiste. Tien dagen waarin we verdriet hebben gehad, maar ook tien dagen waarin we konden lachen. Tien dagen waarin er een prachtige mama-dochterband ontstond door een vreselijke gebeurtenis en één hele waardevolle dag waarop papa zijn zusje ons kwam ondersteunen, zodat wij even op adem konden komen.
Op 5 januari om 9 uur ’s ochtends vertrekt papa naar Nederland. Mama en ik willen hem uitzwaaien en besluiten een uur eerder in het ziekenhuis te zijn. Maar bij aankomst horen we dat hij al is vertrokken. Een gevoel van boosheid en verwarring overvalt ons. We hebben geen afscheid kunnen nemen en, nog belangrijker, we hebben hem niet kunnen uitleggen wat er zou gebeuren.
Eenmaal in Nederland is een moment van hereniging. Het is een andere papa dan de anderen achterlieten in Oostenrijk en een andere papa dan wie hij elf dagen geleden was. Een andere papa dan de papa voor het ongeluk een andere papa die we ooit kenden. Maar we zijn ontzettend dankbaar dat hij er nog is en we gaan er alles aan doen om onze papa terug te krijgen.
