Het is 6 januari en papa is gister na een helse rit van twaalf uur aangekomen in Zwolle. We zitten met het gezin, de neuroloog en de artsassistent in de kamer en hebben officieel een ‘slecht nieuws’- gesprek. 

De arts laat ons weten dat papa zijn situatie “zeer zorgelijk” is. Hij is ondervoed binnen gekomen, zelfstandig eten lukt niet, praten gaat moeizaam, een gesprek voeren is onmogelijk en papa heeft geen idee waar hij is en wat er om hem heen gebeurt. 

De neuroloog durft ons niets te vertellen over eventuele herstel, of er herstel gaat komen en hoe dit herstel er dan uit gaat zien. Wordt papa ooit de oude? Komt hij nog terug naar huis? En wat moeten wij nu doen? Langzaam verdwijnt even alle hoop en dat kleine beetje licht aan het eind van de tunnel lijkt te verdwijnen.