Het is 12 januari en papa ligt inmiddels één week in het ziekenhuis in Zwolle. Het is een gekke week van weinig slaap en veel geduld. We brengen veel tijd door in het ziekenhuis en wisselen elkaar af, zodat iedereen ook even wat rust kan pakken.

Gelukkig is er wat vooruitgang: papa kan weer zelfstandig eten en hij heeft zelfs al een paar stapjes gezet. Helaas hebben de artsen ons wel laten weten dat hij 

“morgen misschien de dingen niet meer kan die vandaag wel lukken”. Dit maakt ons natuurlijk erg onzeker en het werkt niet bepaald motiverend. 

Verder hebben de artsen in het ziekenhuis een breukje in papa's hand recht gezet onder lokale verdoving. Om dit goed te laten genezen kreeg hij gips, dit was helaas geen succes. Met veel kracht probeert hij het gips van zijn hand te trekken; bang voor het gips,  bang dat het voor altijd moest blijven zitten en uitleg dat het vanzelf over zal gaan is lastig te begrijpen. 

Ook zijn de eerste vrienden en familieleden op bezoek geweest. Hij herkende ze wel, maar vergeet soms hun namen en hij weet al snel niet meer dat ze langs zijn geweest. Ondanks deze gekkigheid doet hun steun ons erg goed.