Het is 18 januari en we hebben vandaag misschien wel het ergste nieuws tot nu toe gekregen: papa mag niet naar een revalidatiecentrum, dus we moeten op zoek naar een verzorgingstehuis.

Met ontzettend veel verdriet, ongeloof en ook best wat boosheid komt de kracht van ons gezin tevoorschijn – opgeven is geen optie. 

We zetten alles op alles om dit toekomstbeeld te veranderen, al kost het ons dagen, nachten en heel veel energie. Samen zullen we ervoor zorgen dat papa mag gaan revalideren.

Mama is een week lang ’s nachts in het ziekenhuis om ervoor te zorgen dat papa rustig kan slapen. Arnoud lost haar één nacht af, zodat ze een beetje bij kan slapen, en ik ben overdag in het ziekenhuis. Als papa slaapt, zit ik op zijn kamer aan mijn studies te werken en als hij wakker is, lopen we samen een rondje over de afdeling en kletsen we over de vogelstickers op de ruit – papa denkt namelijk dat deze echt zijn.

We bekijken foto’s van vroeger: onze jeugd, papa’s familie en ook zijn studentenjaren komen langs – momenten en herinneringen die hij niet meer weet. We lachen om leuke foto’s en zijn soms even verdrietig samen. Papa weet heel goed dat er iets met hem aan de hand is en dat dit ons verdriet doet, ondanks dat hij niet helemaal begrijpt wat dit precies is.

Arnoud, Noortje en Hidde proberen zoveel mogelijk langs te komen, alleen hebben zij helaas ook andere verplichtingen. Hid zit in zijn eindexamenjaar, Arnoud is druk bezig met zijn afstudeerstage en ook Noor haar stage moet toch doorgaan. Het is gek dat het leven doorgaat, maar het is fijn om elkaar te zien, samen te kletsen over alles wat er is gebeurd en om elkaar te kunnen steunen.