Sommige momenten in het leven laten je extra stilstaan bij de mensen om je heen. Mensen die er zijn in tijden van nood, zonder dat je het hoeft te vragen. Dit is iets waar ik de laatste tijd vaak bij stilsta.

Mijn lieve vriend, die de eerste twee weken na het ongeluk geen moment van mijn zijde week en daarna zonder aarzelen 2,5 uur in de trein stapte zodra hij merkte dat ik het moeilijk had.

M’n vriendinnen, die geen lange verhalen verwachtten, maar af en toe appten: "Meik, je weet ons te vinden, hè?" en me op mijn verjaardag een kaars stuurden voor wat extra warmte.

Onze lieve oma, die in volle mamamodus ging, haar dochter overal mee probeerde te helpen – zoals ze dat vroeger deed - en er voor papa was alsof het haar eigen kind was.

Papa’s zusje, die om de week vanuit Maastricht kwam om bij hem te zijn, ons thuis wat rust te geven en papa te helpen bij het ophalen van herinneringen.

Mama haar broer, die meeging naar ziekenhuisafspraken als de kinderen niet konden en op de achtergrond alles in de gaten hield wat er in het ziekenhuis gebeurde.

Onze lieve peetoom en -tante, die altijd maar één telefoontje van ons verwijderd waren, hielpen met de administratie thuis en mijn verjaardag toch een beetje speciaal wisten te maken.

Vrienden van mijn ouders, die soms twee uur reden om maar een half uurtje bij papa te kunnen zijn, er waren voor ons gezin en alles uit de kast trokken om herinneringen op te halen – van schaakborden tot foto’s uit de studententijd.

Zonder al deze geweldige mensen hadden onze dagen er heel anders uitgezien. Relaties en vriendschappen hebben een compleet nieuwe wending gekregen of zijn opgebloeid op manieren die we nooit hadden kunnen voorspellen. Bedankt dat we samen ons verdriet konden delen en dat we samen zo hard hebben geknokt.