Het is 29 januari, en hoewel papa morgen officieel mag beginnen met revalideren, zijn de afgelopen dagen verschrikkelijk geweest. Sinds het voor ons duidelijk werd dat er een volgende stap in zijn herstel komt, is papa ontzettend onrustig.

We proberen hem vaak uit te leggen wat er gaat gebeuren, maar hij begrijpt het nog niet helemaal. Daarnaast heeft hij moeite met herinneren, waardoor hij in paniek raakt als hij niet meer weet waar hij is - bijvoorbeeld als we even thee halen of een uurtje naar huis gaan. Verder heeft pap ontzettend veel last van zijn ogen. Hij loopt nog steeds tegen allerlei dingen aan en als hij iets wil proberen te lezen, moet hij één oog afdekken met zijn hand. Helaas heeft dit nu minder prioriteit, dus moet een afspraak bij de oogarts nog even wachten.

Op een avond wordt het hem allemaal te veel. Papa is hyper en moe tegelijkertijd, en mama haar energie is op. Gelukkig is daar het voordeel van een gezin met volwassen kinderen: Noortje zorgt snel voor het avondeten en Arnoud springt in de auto om mama af te lossen. Na bijna een maand in het ziekenhuis begint het steeds zwaarder te wegen: de depressieve sfeer, het uitzicht dat altijd hetzelfde is en het gebrek aan frisse lucht.

Terwijl alles in het ziekenhuis langzaam doorgaat, begint pap steeds meer na te denken over het leven buiten de muren van het ziekenhuis. Hij mist de hond ontzettend en denkt al na over zijn werk. Hij is bang dat mensen niet begrijpen waarom hij zo lang afwezig is, of dat ze denken dat hij zich aanstelt. We proberen hem uit te leggen dat dit niet het geval is, maar helemaal geloven doet hij het niet.