Het is 1 februari en voor het eerst sinds het ongeluk zijn we echt weer even samen als gezin. Het is gek, het is wennen, maar het is vooral heel fijn. 

In het revalidatiecentrum is een klein restaurantje waar we samen kunnen zitten. We eten hetzelfde als de andere bewoners, maar op een specialer en gezelliger plekje. We vieren dat ik jarig ben geweest, dat mama overmorgen jarig is, en vooral dat we hier - tegen ieders verwachting in - nu met elkaar zitten. 

Met de kinderen hebben we namens papa een klein cadeautje voor mama geregeld. Een sleutelhanger, met een foto van papa en mama samen, voordat ze kinderen hadden. Zo kan mama hem toch dichtbij hebben, zonder dat hij thuis woont. Voor ons als kinderen is het al lastig te bevatten wat ons is overkomen, maar hoe mama zich voelt kunnen zelfs wij ons niet voorstellen. Ook al houdt ze zich zo ontzettend groot voor ons allemaal.