Het is 1 maart en papa woont inmiddels een maand in het revalidatiecentrum. Tegen ieders verwachting in is papa de afgelopen maand al een paar keer thuis geweest, en mag hij zelfs in het weekend al een paar nachtjes blijven slapen!

In het revalidatiecentrum had papa geen idee waar hij was, en Zwolle was voor hem een onbekend begrip. Maar zodra hij samen met mama de straat van ons huis inreed, wist hij het precies. Niet zoeken naar de keuken, niet zoeken naar de wc, en niet zoeken naar zijn plek op de bank.

De eerste keer dat papa naar huis mocht komen, mocht hij twee uurtjes thuis zijn, en moesten we hem daarna weer terugbrengen naar het revalidatiecentrum. Niet veel later mocht hij ’s middags bij ons blijven slapen en hoefde hij pas eind van de middag weer terug naar het revalidatiecentrum. Inmiddels mag hij hele weekenden thuis zijn!

We weten nog niet of hij ooit echt weer thuis zal komen wonen, aangezien hij nog niet alleen thuis kan zijn. Maar deze kleine momentjes zijn goud waard, en geven toch een beetje hoop in een onzekere tijd.