Het is 1 oktober en dat betekent dat ik inmiddels alweer een maand bezig ben met mijn minor in Rotterdam en sinds een half jaar in Delft woon, in plaats van in mijn oude, vertrouwde studentenstadje Nijmegen. En dat is niet zonder slag of stoot gegaan. Een nieuwe stad, een nieuwe studie, nieuwe vrienden, en een verhaal dat niemand kent. Het resultaat? Mijn eerste paniekaanval – flauwvallen in de trein.

Langzaam begint de realiteit van de afgelopen maanden tot me door te dringen en komt het besef dat het eigenlijk best gek en heftig is geweest, wat ons is overkomen. Met een beetje professionele hulp en ontzettend lieve mensen om me heen, ga ik het avontuur van verwerking aan: EMDR, veel praten, en vooral ook heel veel sporten. Ik zal nog een paar kleine paniekaanvalletje krijgen, maar inmiddels gaat het een stuk beter en kan ik trots zeggen dat ik al meer dan een jaar geen paniekaanval gehad heb. 

Fietsen is een uitlaatklep geworden – de sport waarvan ik altijd zei dat ik het verschrikkelijk vond. En dat onbekende verhaal heeft geleid tot deze fantastische reis voor de @hersenstichting. Nog 2,5 week en dan is het zover!