Dag 17!

Wat had ik vandaag weinig zin. Na veel te lang in bed te hebben gelegen, m’n boterham op de grond te hebben laten vallen en een schop onder m’n kont te hebben gehad van Alec, zat ik uiteindelijk om 11:20 op de fiets. Ik was alleen even vergeten m’n bril op te doen, wat betekende dat ik weer terug mocht.

Toen ik eenmaal écht vertrokken was en lekker op de fiets zat, was het prima. Ik vind het fietsen zelf gelukkig nog steeds leuk – en er stond ons een heerlijke overnachting te wachten. Niet op een camping, niet in een hotel, maar bij een vriendinnetje die ik al ken sinds we drie jaar oud zijn. Met wie ik ben opgegroeid en met wie ik echt alles samen heb meegemaakt. Degene die als eerste het bericht kreeg dat papa een ongeluk had gehad en in coma lag, en degene die bij elke update betrokken was – positief en negatief.

Rond half vijf kwam ik aan in Venlo en stond Juul al op me te wachten. Na een lekker koud glas water en een goede douche was het tijd voor de – nog steeds alcoholvrije – borrel. Het was een heerlijke avond: kletsen over de fietsreis, over het ongeluk en over hoe het nu thuis is. Hoe geweldig het is dat papa zo’n mooi herstel heeft doorgemaakt, maar ook hoe lastig het soms nog is – bijvoorbeeld dat bedrijven hem geen kans durven te geven op een nieuwe baan, alleen maar om hoe alles gelopen is. 

Nu gaan we heerlijk slapen, zodat ik morgen weer met frisse energie de fiets op kan. Een avond om nooit te vergeten!