Ons brein, er is nog zoveel wat we niet weten. Komt er een beschadiging van de hersenen dan voelen we pas echt wat niet weten betekent in het dagelijks leven.  
De goed bedoelde opmerkingen: je ziet er zo goed is een compliment en tegelijk moeilijk. Hersenletsel is niet zichtbaar aan de buitenkant in mijn situatie.
De andere opmerking: wanneer ga je weer gewoon doen. Wanneer pak je je oude leven weer op? Mijn oude leven komt niet meer terug. Ik verlang er niet eens meer naar terug. De ratrace, het jagen, het presteren.

Mijn prestatie zit nu in heel ander dingen. In het in balans brengen van fysiek, mentaal en emotioneel functioneren.
Mijn ziekzijn heeft mij alles gekost. Mijn relatie met mijn familie, mijn liefdesrelatie, mijn werkrelaties, mijn woning, mijn structuur vermogen, mijn gehoor.
Mijn ziekzijn heeft mij alles gebracht: zelfinzicht. Emotionele zelfregulatie. Rust, hoe dover ik werd, hoe beter ik kan horen. Intuïtie, flexibiliteit. Een andere stad, een andere woonplaats en het hervinden van mijzelf met NAH. 

Bijna 2 jaar leek het leven stil te staan. Leven met de handrem erop. Leven tussen vertrouwen en hoop en vrees. Aanmodderen. 
Met hulp van NAH professionals kwam er weer stroming. Ruimte en uitzicht op de toekomst. De brug tussen oud en nieuw.
Soms is er steun, soms niet. Koers houden heb ik zelf geleerd. In beweging blijven, fysiek, mentaal en emotioneel zijn de sleutels voor mij in vooruitgang. Er is altijd een gebied waar vooruitgang te leren is. Het hoeft niet allemaal tegelijk.

De Sunsetwalk is een afsluiting van een tijd van het gevoel hebben mezelf te moeten ‘verdedigen’ in wat ik kan en niét kan met NAH.
Ik ben wie ik ben. De artsen kunnen geen toekomst beeld geven. Als er niets meer in het oude weten kan: dan ligt álles open om uit te proberen. Dat doe ik dus. Elke dag opnieuw. 
Nu ook een Sunset walk! Dank lieve mensen die doneren. Jullie raken mij diep, in dankbaarheid. Samen met de Hersensticht op zoek naar licht, en ruimte voor allen met NAH.