Het is warm buiten.

Op LinkedIn zie ik een artikel voorbijkomen over de impact die warmte kan hebben op mensen met N.A.H. Mijn eerste reactie is: “Ja, op anderen...”

Tot op dag 3. Ik word haast niet meer wakker, nadenken gaat moeizamer,  bewegen en balans houden is een uitdaging. Dan weet ik: “Oh ja, die warmte heeft ook invloed op mij.” In mijn geval heb ik last van hersenmist, brainfog.

Wég zijn mijn plannen om blogs te schrijven vandaag. Opstaan en in beweging komen kost al genoeg energie. Dan gaan de 2 externe afspraken die ik die dag had onverwacht niet door. Lucht. Mooi hoe het universum schijnbaar een ander plan met mij had.

Ik besluit het rustig aan te doen. En toch een ritme vast te houden.

Zoals elke dag oefen ik mijn hartcoherentie. Dit geeft een boost aan de nervus vagus en geeft letterlijk ruimte aan mijn brein. Na de sessie van 15 minuten lijkt de mist iets op te trekken. “Ga wat creatiefs doen en have fun”, fluistert mijn hart me in. Ik besluit te luisteren.

Voor mijn verjaardag kreeg ik een lensball om mee te fotograferen. Ik pak mijn pet, mijn water en ga op pad. Eerst lijkt er nog stroop in mijn benen te zitten. Ik schroef het tempo dat mijn hoofd me ingeeft naar beneden. “Have fun!”, herinnert mijn hart me nog even.

De Ommetje-app geeft aan dat ik te lang onderweg ben: ik ben de tijd vergeten. Door open te staan voor creativiteit dwing ik mijn brein met vrolijke hand om buiten de paden te kijken. De eerste foto’s zien er leuk uit. Ik krijg de smaak te pakken.

Ineens lijkt de vermoeidheid me te overvallen en ik weet: het is tijd om naar huis te gaan.

Thuis met mijn benen omhoog kijk ik wat de lens me gebracht heeft: anders kijken. Als ik de foto’s zie, besef ik ineens wat ik in m’n blog wil delen. De lensball zet in beeld de wereld op zijn kop. De weerspiegeling zorgt voor het onverwachte.

Dus als mijn wereld op zijn kop staat door de hersenmist, is dat de spiegel tot anders denken en doen. Een spiegel van wat er zich in mijn brein afspeelt en waar ik naar kan luisteren. Als de wereld op zijn kop staat, hoef ik alleen maar te kijken wat er echt is. N.A.H. geeft me de spiegel. Ik heb de keus wat ik er mee wil doen.

Geforceerd ‘moeten’ werkt niet. De druk van de ketel halen en het brein aanbieden wat wél werkt, dat is voor mij vaak de meest passende oplossing.

Makkelijk? Nee, niet altijd.

Maar niet geschoten, altijd mis(t).