Tilburg Ten Miles 2019. De dag begon mooi en enigszins bewolkt.

's morgens op tijd opgestaan en mijn laatste spulletjes klaargezet.

Alles dubbel gecontroleerd zoals, heb ik mijn startnummer bij? Heb ik mijn Bibbits (magneetjes ipv veiligheidsspelden voor het startnummer) wel ingepakt? Legitimatie (bla bla) enz. enz. Wellicht herken je dit wel?

Stress alom maar ook de angst, de angst om weer te voelen wat ik een jaar terug deed vlak na de finish.

De pijn, het verdriet... het rotbericht dat ik toen moest vernemen van mijn zusje...

En weer door...!

OV nog even gecheckt en de bus gepakt waarna wij de met de trein onze reis vervolgde.

Eenmaal daar aangekomen liepen we zo vanaf het station het parcour tegemoet.

De rode (oranje eigenlijk) loper lag er al die ieder jaar weggelegd wordt door de organisatie voor alle lopers en bezoekers.

Snel mijn hardloopmaatje nog even geappt dat we er aan kwamen.

Samen met haar hardloopvrienden hebben wij ons verzameld bij een café/restaurant en zo verder met groep kennisgemaakt.

Ieder deed zijn eigen race, alleen mijn maatje en ik liepen samen zoals ze dat vorig jaar beloofd had.

En dan, dan is het tijd om te gaan, te lopen richting de start. Enigszins zelf bevend van spanning staan we dan samen in het startvak.

Eenmaal de "startmat" gepasseerd te hebben, druk ik op mijn sporthorloge om de tijd te starten.

Lopen dan maar, zoekend naar een juist tempo, begeven we ons door de startmassa van allemaal lopers met hetzelfde einddoel namelijk finishen.

Zo warm als het werd die dag hebben we ook tegen elkaar gezegd, als we sneller kunnen gaan we sneller.

Maar als het niet gaat doen we stapje terug. De warmte zorgde er uiteindelijk voor dat we voor het laatste hebben gekozen.

Na ongeveer 7 km hadden we het gevoel alsof we nog maar net gestart waren en dat is eigenlijk een goed teken.

We zijn dan bijna op de helft. Na de 15e km begon het allemaal wat spannend te worden. Ik merkte dat ik wat emotioneel werd en versterkte bij naderen van de 16e km. Hierna was het nog maar een kwestie van ongeveer een 100 meter.

Over de finish gekomen werd ik ontvangen door Renate, mijn vrouwtje. 

Die emotie, het verdriet, het was er allemaal weer, terwijl ik mij verzonk in de armen van Renate, huilde ik uit, ik brak helemaal.

Nadat ik wat bekomen was heb ik natuurlijk mijn maatje ook een dikke knuffel gegeven want zonder haar was het gewoonweg nog zwaarder geweest.

Dankbaar en door gelopen naar het einde toe de medaille in ontvangst genomen en dan, ja, en dan sta je even stil wat er toen een jaar terug gebeurde.

Na die finish, na dit evenement heeft het leven mij in een nieuwe fase van rouw gezet. Een stapje verder wat ook gewoon wat beter voelt.

Het is lastig uit te leggen maar gewoon het gevoel dat je stapje verder bent gekomen. Niets meer, niets minder.

Hoewel er nog genoeg slapeloze momenten zijn, ik haar nog iedere dag mis... gaat het leven gewoon door.

Maar een ding weet ik zeker. Ze heeft al die tijd, de gehele tien Engelse mijl op mijn schouder gezeten ;-) 

Robert.