Een lange wandeling
Terwijl ik nu veel aan de wandel ben voor mijn avontuur, heb ik ook weer veel tijd om na te denken, te beseffen, te realiseren, te relativeren, maar ook heel soms een klein beetje te accepteren. Dat accepteren gaat langzaam, maar wel steeds een stukje beter.
Nadat ik terugkwam uit het ziekenhuis in december 2022 herkende ik mijzelf niet meer en stond mijn leven volledig op zijn kop. Wie was ik ? Wat was er met mij aan de hand ? Waar was mijn oude "ik" gebleven en hoe kreeg ik die weer terug ?
Door veel op te zoeken, door vele gesprekken met mijn neuroloog, maar ook met Nick kwam ik er achter dat ik waarschijnlijk nooit meer mijn oude ik zou worden. Ik moest de weg van acceptatie inslaan. Dat was niet bepaald hoe ik het voor me zag en ik verzette me hevig. Ik was vol overtuiging dat ik weer "normaal" zou worden. Ik sloot mezelf vaak op in mijn gecreëerde
"eigen plekje", waar eerst de schuur was. Leuk ingericht met bureau, waterkoker, kookplaatje en een bed vol kussentjes. Zelfs een plantje en schilderijtje. Hier kon ik mij heerlijk terugtrekken en aan een plan werken mezelf weer terug te vinden.
Er kwam een Eureka-moment. Ik las over het Drenthepad en ik hield altijd al van wandelen en buiten zijn, dus dat werd mijn plan. Ik zou het Drenthepad gaan lopen, 17 dagen achtereen, helemaal alleen, met niemand rekening hoeven te houden,. Daardoor zou ik heel goed kunnen nadenken, relativeren en waarschijnlijk een plan maken om die oude ik weer te kunnen zijn. Ik trainde een beetje en 2 maanden later vertrok ik. Ondertussen geregeld dat ik geld zou inzamelen voor de Hersenstichting en voor begrip en aandacht voor NAH. Het werd een geweldige ervaring en een enorm succes. Ik liep door de meest geweldige natuur, ontmoette mensen, maakte nieuwe vrienden en genoot volop. Toch zat er 1 ding nog niet helemaal lekker; Ik kon maar niets bedenken om die oude ik terug te krijgen. Het allereerste stukje besef kwam hard binnen en de tranen vloeiden rijkelijk. Moest ik dan echt mijn leven anders in gaan richten ? Moest ik dan echt accepteren dat mijn leven anders zou zijn ?
Wat ik ook probeerde in mijn hoofd, het antwoord was "ja". Ik kwam in contact met een aantal lotgenootjes via Messenger. Zo nu en dan wisselden we wat anekdotes uit en met 1 van hen kwam ik op onze nieuwe quote; "F*ck NAH" Misschien niet de beste term om op mijn actiepagina te gebruiken, maar voor ons werkte dit, haha.
Ik kwam weer thuis en viel in een groot gat. Ik moest de draad oppakken, maar wel in een ander jasje dan ik ooit gewend was. Gelukkig kunnen Nick en ik heel goed met elkaar praten en naar elkaar luisteren en zo bedachten we kleine dingen die mijn leven een stukje dragelijker maakten. Ik voelde heel langzaam dat ik ook weer wat vaker vrolijk kon zijn en positieve dingen kon zien. Soms kon ik zelfs lachen om wat klunzige dingen van mezelf, die voortkwamen uit het NAH. Maar toch bleef daar continue dat kleine, nare stemmetje in mijn hoofd, die maar bleef beweren dat alles weer "normaal"zou worden. Ik keerde mezelf steeds beter kennen en leerde dat ik bewust voor overprikkeling kon kiezen, mits ik de dag erna voor mezelf vrij zou plannen. Ik kon op die manier weer beter in het leven staan en genieten van heel mooie en fijne momenten. ik kon weer wat vaker op pad en genoot van leuke dingen.
Terwijl ik vandaag een trainings wandeling van 26 kilometer liep voor mijn nieuwe avontuur voor de Hersenstichting, kwam daar ineens een stukje besef. Ik heb het afgelopen jaar stappen gezet, niet alleen tijdens het wandelen, maar vooral mentaal. Stappen in de goede richting. Ik heb heel langzaam, een heel klein beetje die oude ik weer kunnen vinden. Niet iedere dag, maar wel die dagen dat ik mezelf de overprikkeling gun en doe wat IK wil. Waarschijnlijk zal die oude "ik" nooit helemaal terugkomen, maar ergens in de verte kan ik haar wel zien staan. Ik heb nog vele stappen te zetten, niet alleen de 465 kilometer Noaberpad, maar vooral ook stappen in mijn hoofd. Ik ben gemotiveerd en merk dat ik langzaam, heel langzaam aan steeds beter accepteer wat ik heb en wat ik daarmee kan. Ik merk dat ik mijn eigen lijf, mijn hoofd, kan uitdagen en daardoor verder vooruit kom. Nog een heel lange wandeling te gaan, maar met mooie avonturen die voor mij liggen, mooie uitdagingen en hier en daar een heuvel of dal, maar daar wandel ik wel doorheen. Laat alles maar komen, ik ben er klaar voor.
Nadat ik terugkwam uit het ziekenhuis in december 2022 herkende ik mijzelf niet meer en stond mijn leven volledig op zijn kop. Wie was ik ? Wat was er met mij aan de hand ? Waar was mijn oude "ik" gebleven en hoe kreeg ik die weer terug ?
Door veel op te zoeken, door vele gesprekken met mijn neuroloog, maar ook met Nick kwam ik er achter dat ik waarschijnlijk nooit meer mijn oude ik zou worden. Ik moest de weg van acceptatie inslaan. Dat was niet bepaald hoe ik het voor me zag en ik verzette me hevig. Ik was vol overtuiging dat ik weer "normaal" zou worden. Ik sloot mezelf vaak op in mijn gecreëerde
"eigen plekje", waar eerst de schuur was. Leuk ingericht met bureau, waterkoker, kookplaatje en een bed vol kussentjes. Zelfs een plantje en schilderijtje. Hier kon ik mij heerlijk terugtrekken en aan een plan werken mezelf weer terug te vinden.
Er kwam een Eureka-moment. Ik las over het Drenthepad en ik hield altijd al van wandelen en buiten zijn, dus dat werd mijn plan. Ik zou het Drenthepad gaan lopen, 17 dagen achtereen, helemaal alleen, met niemand rekening hoeven te houden,. Daardoor zou ik heel goed kunnen nadenken, relativeren en waarschijnlijk een plan maken om die oude ik weer te kunnen zijn. Ik trainde een beetje en 2 maanden later vertrok ik. Ondertussen geregeld dat ik geld zou inzamelen voor de Hersenstichting en voor begrip en aandacht voor NAH. Het werd een geweldige ervaring en een enorm succes. Ik liep door de meest geweldige natuur, ontmoette mensen, maakte nieuwe vrienden en genoot volop. Toch zat er 1 ding nog niet helemaal lekker; Ik kon maar niets bedenken om die oude ik terug te krijgen. Het allereerste stukje besef kwam hard binnen en de tranen vloeiden rijkelijk. Moest ik dan echt mijn leven anders in gaan richten ? Moest ik dan echt accepteren dat mijn leven anders zou zijn ?
Wat ik ook probeerde in mijn hoofd, het antwoord was "ja". Ik kwam in contact met een aantal lotgenootjes via Messenger. Zo nu en dan wisselden we wat anekdotes uit en met 1 van hen kwam ik op onze nieuwe quote; "F*ck NAH" Misschien niet de beste term om op mijn actiepagina te gebruiken, maar voor ons werkte dit, haha.
Ik kwam weer thuis en viel in een groot gat. Ik moest de draad oppakken, maar wel in een ander jasje dan ik ooit gewend was. Gelukkig kunnen Nick en ik heel goed met elkaar praten en naar elkaar luisteren en zo bedachten we kleine dingen die mijn leven een stukje dragelijker maakten. Ik voelde heel langzaam dat ik ook weer wat vaker vrolijk kon zijn en positieve dingen kon zien. Soms kon ik zelfs lachen om wat klunzige dingen van mezelf, die voortkwamen uit het NAH. Maar toch bleef daar continue dat kleine, nare stemmetje in mijn hoofd, die maar bleef beweren dat alles weer "normaal"zou worden. Ik keerde mezelf steeds beter kennen en leerde dat ik bewust voor overprikkeling kon kiezen, mits ik de dag erna voor mezelf vrij zou plannen. Ik kon op die manier weer beter in het leven staan en genieten van heel mooie en fijne momenten. ik kon weer wat vaker op pad en genoot van leuke dingen.
Terwijl ik vandaag een trainings wandeling van 26 kilometer liep voor mijn nieuwe avontuur voor de Hersenstichting, kwam daar ineens een stukje besef. Ik heb het afgelopen jaar stappen gezet, niet alleen tijdens het wandelen, maar vooral mentaal. Stappen in de goede richting. Ik heb heel langzaam, een heel klein beetje die oude ik weer kunnen vinden. Niet iedere dag, maar wel die dagen dat ik mezelf de overprikkeling gun en doe wat IK wil. Waarschijnlijk zal die oude "ik" nooit helemaal terugkomen, maar ergens in de verte kan ik haar wel zien staan. Ik heb nog vele stappen te zetten, niet alleen de 465 kilometer Noaberpad, maar vooral ook stappen in mijn hoofd. Ik ben gemotiveerd en merk dat ik langzaam, heel langzaam aan steeds beter accepteer wat ik heb en wat ik daarmee kan. Ik merk dat ik mijn eigen lijf, mijn hoofd, kan uitdagen en daardoor verder vooruit kom. Nog een heel lange wandeling te gaan, maar met mooie avonturen die voor mij liggen, mooie uitdagingen en hier en daar een heuvel of dal, maar daar wandel ik wel doorheen. Laat alles maar komen, ik ben er klaar voor.
