Gatenkaas...

Deze grappige koe kwam ik gister tegen tijdens mijn wandeling bij Deurningen. Grappig maar tegelijkertijd moest ik ineens aan mijn eigen hoofd denken....gatenkaas.

Waar ik vroeger een soort wandelende agenda was en ik precies wist wat ik wanneer wilde en/ of moest doen daar loopt het nu enorm spaak. Iedereen kent het gevoel wel; je loopt naar de keuken en weet daar aangekomen niet meer wat je daar ging doen.

Als dat af en toe eens gebeurt is er niets aan de hand en kun je daar achteraf wel om lachen maar als dat dagelijks met bijna alles wat je doet of wilt doen gebeurt wordt je daar behoorlijk moedeloos van.

Natuurlijk zijn er heel wat hulpmiddelen zoals simpele briefjes met daarop wat ik wil gaan doen, een agenda die tegenwoordig tot in detail wordt ingevuld of een partner die mij aan dingen herinnert maar dat is niet wat ik wil.

Ik wil het weer helemaal zelf kunnen. Ik wil dat de gatenkaas weer een mooie gladde kaas wordt. Of dit ooit zal gebeuren weet ik niet maar ik blijf hopen.

Dit is 1 van mijn beweegredenen om mijn avontuur aan te gaan.

Op mijzelf aangewezen zijn, bijna zonder hulpmiddelen doen wat er moet gebeuren en zelf beslissingen maken in onverwachte situaties.

En om alle anderen zoals mij beter te kunnen helpen is het zo belangrijk dat er meer onderzoek gedaan kan worden. Volg mij daarom ook via mijn donatielink van de Hersenstichting;