En daar zit je dan na 2 ziekenhuisopnames. Heerlijk om weer thuis te zijn. Of toch niet ?
Wat zijn de kinderen druk, wat een lawaai van de TV, waarom maakt mijn man zoveel geluid tijdens het koken, kan de buurvrouw niet wat zachter stofzuigen ?

In eerste instantie denk je dat alles aan al die anderen ligt maar al snel blijkt dat al hun geluiden niets veranderd zijn maar mijn hoofd is anders. Dat is enorm schrikken want hoe ga je hier nu mee om ?

Na een goed gesprek met mijn man komen we tot verschillende conclusies;
- De gezinsleden mogen zich best wat aanpassen aan deze nieuwe situatie
- Er moet meer structuur komen
- Er moet wel geleefd kunnen worden

Punt 1 is direct al een uitdaging want waar leg je de grens ? Vooral met een al zwaar overprikkeld jongetje met ASS die zich geestelijk ook nog eens enorm met mij verbonden voelt is dat best een uitdaging. We leggen het hem rustig uit en hij belooft enorm zijn best te doen. Ergens snapt hij mij waarschijnlijk beter dan wie dan ook want ook hij kan niet tegen veel prikkels. 
Punt 2, structuur, haha, tja, dat was bij ons nooit enorm aanwezig. We deden wat moest maar er was veel ruimte voor impulsiviteit. Dit punt geeft vooral mijn man heel wat moeite omdat hij heel erg houdt van spontane dingen zoals bedenken dat we even ergens een drankje gaan doen terwijl we net het eten opzetten. Daar was altijd ruimte voor en beleefden we lol aan. Nu kan dat niet meer.
Punt 3 dan. Heel belangrijk voor het hele gezin. We moeten alleen nog uitvinden hoe we dat kunnen realisseren want hoe kan ik uit de prikkels blijven terwijl  de kinderen gewoon kind kunnen zijn. Dan ineens een geweldig idee. De schuur beneden hebben we weinig spullen staan en zou nog weleens de oplossing kunnen zijn. Ik ga direct hard aan de slag. Alle troep eruit, verfje op de muur, meubeltjes erin en zo heb ik na een weekje mijn eigen plekje. Een bed erin met heel veel fijne kussentjes en het is af. Ik kan hier zo heerlijk op mijzelf zijn en genieten van alle rust om mij heen. Hier ontstond dus ook het idee om het Drenthepad te gaan wandelen!

Na een paar weken mij heel veel terugtrekken zie ik dat ik ook weer steeds vaker naar mijn gezin trek en hun prikkels beter kan verwerken. Hoewel beter ? Ik accepteer ze meer denk ik.

De overprikkeldheid zal misschien nooit verdwijnen en je moet mij ook niet op zaterdag op de markt neeretten of in een druk restaurant, maar ik leer er stukje bij beetje mee omgaan. Stukje bij beetje leer ik mijzelf beter kennen. Stukje bij beetje zal ik minder op mijn eigen plekje hoeven te zijn maar het heeft tijd nodig, heel veel tijd. En tot die tijd ben ik heel gelukkig met MIJN plekje.