Het allerbelangrijkste als je iets groots gaat ondernemen is natuurlijk dat je gesteund wordt.
Gesteund door je omgeving, vrienden, kennissen, mensen die je niet eens kent maar die lieve berichtjes sturen en bovenal is het heel belangrijk dat je gezin achter je staat.

Dat ging niet meteen van harte, hahaha. Ik had mijn plan bedacht zonder daar al iets van te delen. Lekker op mijn plekje waar ik eerder over schreef, dwaalden mijn gedachten af en las ik over het Drenthepad. In mijn hoofd liep ik daar al en begon automatisch plannen te maken en te bedenken hoe ik dit aan kon pakken en wanneer.

De volgende ochtend was mijn man nog maar net wakker toen ik er ineens uitgooide wat ik zou gaan doen. Dit kwam even als een donderslag bij heldere hemel over bij hem. Ook omdat hij zelf wat kleine plannetjes had gemaakt om samen te gaan ondernemen de komende tijd. Dit laat ik altijd aan hem over omdat hij altijd de leukste plekjes en bijzonderste dingen weet te vinden. Door mijn beslissing viel dat dus ineens in duigen.

Er vielen wat woorden en wat lange stiltes deze dag maar s ´avonds gaf hij aan dat hij het echt wel heel tof voor mij vond maar wel even aan het idee moest wennen. We zijn nu al een paar weken verder en ik heb enorm veel steun van hem. Samen bedenken we oplossingen voor mogelijke problemen, kijken we samen naar de planning en hij wandelt heel vaak gezellig mee tijdens mijn trainingswandelingen. Als ik zelf erg moe ben of voel dat ik er even niet bij ben met mijn hoofd beantwoordt hij ook de mails die binnen komen.

Laatst kregen we ineens de vraag of onze relatie wel goed zat omdat ik ruim 2 weken wegga. Ik schrok daarvan want dat is juist niet wat er an de hand is. Naar mijn idee kan ik dit JUIST doen omdat onze liefde zo diep zit en we elkaar hierin zo goed kunnen vertrouwen.

De kinderen pakten het allemaal super goed op en vinden het heel leuk dat ik dit ga doen.
Van mijn eigen zoon heb ik zelfs een donatie gekregen. Super lief!
Ze kunnen zich er alleen weinig bij voorstellen hoe ver het precies lopen is en hoe ik het allemaal ga doen met die zware rugzak. Vooral onze jongste, pleegzoontje Lars snapt niet dat ik dat leuk kan vinden maar het lijkt hem wel tof om 2 weken lang een "mannenhuis" te hebben.
Stiefzoon Bryan van 14 vindt het allemaal wel cool. Zelf kan hij ook best ver lopen en hij stelde zelfs voor de 1e dag mee te gaan maar dat is iets wat ik niet wil. Ik ga dit zelf doen.

Ik maak me ook totaal geen zorgen om ze allemaal achter te laten want ik weet zeker dat ze zich wel redden. Het is voor hun misschien ook wel tof om even dingen te kunnen doen die met mij erbij niet altijd kunnen omdat mijn hoofd daar geen ruimte voor heeft. Ik ga er dus vanuit dat er heel wat hutten gemaakt gaan worden in de woonkamer en er misschien ook wat meer gegamed zal worden maar dat gun ik ze enorm. 

En ik ga lekker aan de wandel!