De laatste loodjes wegen het zwaarst. Een bekend spreekwoord maar het klopt bij mij wel.
Natuurlijk heb ik enorm veel zin in mijn uitdaging en ik kan niet wachten om maandag in  Beilen te beginnen met wandelen maar ik merk ook dat de spanning een beetje toe begint te nemen.

Ik weet dat ik enorm veel trainingskilometers in de benen heb en dit is ook echt wel genoeg. Ik voel me fit en merkte dat iedere lange wandeling steeds ook wat makkelijker ging. Vandaag liep ik pas laat in de middag en daar merkte ik wel verschil in. Dat gaat lastiger. Ik weet dat het goed komt maar toch...

Mijn backpack heb ik prima voor elkaar. Nog een paar kleine dingetjes er in en dan is het perfect maar toch hier en daar twijfel of alles op de juiste plek zit, of ik overal goed bij kan, of ik alles wel heb. Ik weet dat dat voor elkaar is maar toch...

Bijna alle overnachtingen zijn voor elkaar en ik heb een lijst met namen en nummers van mensen die aangeboden hebben te willen en kunnen helpen als dat nodig is. Waar zal ik me dan nog druk om moeten maken? Maar toch....

De afgelopen tijd is Nick heel vaak met mij mee gewandeld. Gezellig kletsen en als ik een zwaar momentje had kon hij mij er doorheen slepen. Ook veel wandelingen alleen gedaan en dat ging super. Ik wil dit ook juist doen omdat ik ALLEEN een uitdaging aan wilde gaan om mijzelf te bewijzen dat ik iets alleen kan. Ik kan Nick ieder moment bellen en anders zijn er ook nog zat vrienden en vriendinnen die een luisterend oor voor mij hebben. Dus waar maak ik me druk om? Maar toch....

Maar toch heerst er gezonde spanning. Ik weet gewoon dat alles klopt en alles voor elkaar is en ik bij problemen veel mensen heb om op terug te vallen. Ik ga knallen, ik ga genieten, ik ga ontdekken, ik ga dit doen en ik KAN het!!!