Omdenken

Ik had het er al even over in 1 van mijn dagverslagen. De man die ik tegenkwam die veel lawaai maakte. Hij op zijn mountainbike met de radio keihard aan. Hij sprak mij aan vanwege mijn shirt van de Hersenstichting. "Mooi doel",zo vond hij. Hij vertelde dat zijn vrouw een tia had gehad en zij niet meer tegen harde geluiden kon. "Ik ook niet" zei ik met een knipoog naar zijn radio. Hij wenste me succes en ging weer verder.

Toen viel bij mij het kwartje. Hij doet het omgekeerde van mij. Omdat hij thuis de prikkels niet meer kan geven gaat hij de natuur in. Even eruit om ZIJN dingen te doen. Dingen die hij fijn vindt maar thuis niet meer kunnen.

Ik bedacht me dat de naasten, de mannen en vrouwen, kinderen, familieleden, vrienden, collega's van iemand met NAH hier ook tegenaan lopen. Misschien beperkt het hen ook wel net zo erg als ONS, mensen met NAH. Natuurlijk op een heel andere manier maar ook hun levens staan op hun kop. Ik herinner me de woorden van Nick nog afgelopen week. Hij gaf aan dat hij mij vreselijk zal missen maar het ergens ook wel wat rust gaf om even 2 weken met de kinderen nergens op te hoeven letten qua prikkels. Ik begrijp hem heel goed en gun het hem ook.

Iedereen moet zijn of haar ding kunnen doen. De dingen waar ze vrolijk van worden. De dingen die ze het gevoel geeft vrij te zijn, gelukkig te maken. En als dat niet meer IN huis kan dan zoek je de natuur op. Voor mij geldt dat ik dan rust op zoek in de natuur. Soms alleen, vaak samen met Nick. Maar deze mountainbiker, een partner van iemand met NAH wil ook zijn ei kwijt en als hij thuis komt  zijn vrouw weer een dikke knuffel geven omdat hij alles weer net even wat beter aan kan.

Tot vandaag ergerde ik me kapot aan mensen die buiten keihard de muziek aanhadden, luidkeels stonden te praten en veel kabaal maakten. Na deze ontmoeting was het besef er en zal ik er voortaan anders tegenaan kijken.
Iedereen heeft recht op zijn eigen stukje geluk, ik, wij als mensen met NAH maar ook al die anderen die er indirect mee te maken hebben.