Vrolijk

Ik ben vandaag zo vrolijk, zong Herman van Veen dat niet jaren geleden ?
Ik ben vandaag vrolijk. Vrolijk vanwege het mooie weer, vrolijk vanwege de tocht die steeds beter gaat, vrolijk om de mensen die ik ontmoet en ontmoet heb, vrolijk om alle donaties die binnenkomen, vrolijk om alle lieve berichten die ik krijg, kortom, heel vrolijk.

En toch is vrolijk zijn niet zo vanzelfsprekend voor mij. NAH zorgt ervoor dat er heel wat momenten zijn waarop ik heel vrolijk wil zijn en vroeger ook was, maar het lukt mij gewoon niet. Ik wil het wel, heel graag zelfs. Als de kinderen lekker aan het stoeien zijn en gek doen, elkaar achterna zitten in de tuin, met water gooien naar elkaar. Ik vind het super leuk en vroeger deed ik er vrolijk aan mee. Maar helaas, dat is niet meer. Nu geeft het zo veel prikkels dat ik boos wordt.
Boos om vrolijkheid, dat is pas gek. Ik schaam me hier ook wel voor want hoe kan ik nou niet genieten van zoveel leuks. Relativeren kan ik op dat moment niet. Achteraf wel en dan maakt het mij verdrietig dat ik dat moment verprutst heb voor mezelf en soms ook voor de anderen. Puur omdat mijn hoofd de vrolijkheid niet aan kon.

Heel vaak probeer ik erover na te denken. Hoe kan het nou dat vrolijkheid verdriet geeft. Ik weet het niet en ik snap het niet. Mijn hoofd vind het blijkbaar nodig en heel normaal maar ik niet. Ik wil dat niet maar ik kan er niets tegen doen, het overkomt me.

Vandaag wordt ik gelukkig vrolijk wakker en ik besef me dat ook heel erg. Gek eigenlijk dat ik me echt bewust ben van mijn vrolijke bui terwijl het eigenlijk heel normaal zou moeten zijn me zo te voelen. Ik overdenk wat deze eerste anderhalve week me heeft gebracht. Blaren, ja dat wel, maar laten we het vooral eens over de mooie dingen hebben. De prachtige natuur waar ik al dagen doorheen sjok en de leuke dorpjes die ik passeer. De leuke ontmoetingen en gesprekjes onderweg. De geweldig lieve mensen die mij op wat voor manier dan ook ondersteunen en helpen. Een terrasbezoek wat mij wordt aangeboden, een bakje kibbeling als lunch op een prachtige plek, campings waar ik niet eens hoef te betalen, donaties die elke dag omhoog gaan, lunchpakketten, B&B overnachting. Het is te veel om op te noemen. Zoveel goedheid in  de mens, dat stemt mij vrolijk.

En nu hoop ik zo erg dat ik deze vrolijke bui vast kan houden. Dat niet mijn hoofd over een uur bedenkt dat ik me ergens heel erg druk over moet gaan maken of me ergens heel erg aan moet irriteren. Boos moet worden om een oversteekplaats met zo'n tikketak geluid of een prachtige vogel die iets te onverwacht weg fladdert. Soms zou ik willen dat ik mijn hoofd heel even uit kon zetten en gewoon mezelf kon zijn, de altijd vrolijke ik.