Dit artikel komt uit de SBG Courant, gepubliceerd in december 2023. In deze jubileumkrant van het 15-jarig bestaan van SBG vertelt Stefan meer over zijn herseninfarct en zijn herstel.

Het is vijf voor twaalf. Dinsdag twee februari. In de sportruimte van zijn voetbalclub ligt een vierendertigjarige man op zijn rug. Een zweetdruppel parelt in slowmotion langs z'n slaap naar beneden, valt uiteen op de vloer, terwijl hij zachtjes aftelt. Drie. Twee. Op één stoot hij de halterstang met gewichten volle bak omhoog. Dat lukt aardig. Althans, met links. De rechterarm wil niet helemaal meedoen. Een eerste teken.

Ruim drie en een half uur later. De digitale cijfers rechtsonder in zijn scherm geven 15.30 aan. Vanaf de andere kant van het wereldwijde web kijken een wethouder, ambtenaar en een collega hem aan. Dan is de online meeting klaar en gaat de telefoon. Collega Noortje klinkt bezorgd: "Gaat het wel goed Stefan? Je praat raar. Alsof je naar de tandarts bent geweest." Het begin van een rollercoaster.

Lach eens
De man waar we het over hebben is Stefan Barrett en hij voelt zich op die specifieke zondag met de minuut slechter. Zwakker en futloos. Vandaar dat zijn vrouw op aanraden van haar schoonmoeder toch maar 112 op haar telefoon intoetst. "Lach eens", zegt een broeder hem maximaal vijf minuten later. En dan is het meteen duidelijk: Stefan Barrett, bestuurder van SBG, sportief en kerngezond, heeft een herseninfarct. De alertheid van een collega, het snelle handelen van zijn naasten, de bloedverdunners van de ambulancebroeders en uiteindelijk ook zeker zijn eigen determination maken van dit verhaal.. een positief verhaal.

Dieptepunt
Op de CT-scan is het duidelijk te zien. Een bloedpropje in één van de vaten van zijn linker hersenhelft. Maar gelukkig wel alweer doorgeschoten. Een ingrijpende operatie is dan ook niet nodig. Het troosten van Stefan ook niet: "Ik heb alles die eerste dag echt ondergaan. Je moet het over je heen laten komen en alles loslaten. Het is een soort waas, een blur, waaraan je moet toegeven." Toch is het de dag erna totaal anders. Stefan wordt wakker op de intensive care. Reality check. "Mijn keiharde dieptepunt. Waar heb ik alles voor gedaan? Familie, vrienden, werk, opleiding, passies. Alles gaat aan je voorbij. Het voelde echt alsof het allemaal voor niets was. Voorbij was." Het klinkt, voor wie de optimistische Barrett een beetje kent, bijna ongeloofwaardig. Zo ook voor Stefan, want na een dieptepunt van een dag, besluit hij het vanaf de volgende dag anders te doen.

Knop om
Nog drie dagen ligt Stefan op de intensive care en zo in totaal zeven dagen in het ziekenhuis. Hondsmoe, gebroken, nul energie en om het uur wakker gemaakt. Maar hij draagt het, want op dag twee heeft Stefan besloten de knop om te zetten. En dus pakt hij ieder moment, iedere strohalm, om samen met de artsen al aan zijn herstel te werken. "Ik kon bijna niks meer, had nergens invloed op. Het enige waar ik wel invloed op had, was de mate waarop ik me zelf zou inzetten voor mijn herstel. Dus begon ik toen al met hele kleine oefeningen met m'n handen en vingers", vertelt Stefan. Het draagt eraan bij dat hij na een week redelijk is 'opgelapt' en op weg kan naar zijn nieuwe tweede thuis voor de komende twee maanden. En daar wordt het keihard werken.

Tien kilometer
Vrederustlaan 180. Basalt, expertisecentrum voor revalidatiezorg. De deuren schuiven langzaam open, Stefan wordt in een rolstoel voortgeduwd. Maar niet voor lang. In de eerste week volgen voorzichtige stapjes achter een rollator. Een rollator die al snel in de hal geparkeerd wordt, omdat zijn bestuurder er driehonderd procent voor gaat. "Natuurlijk was alles heel onzeker. Maar juist daardoor wilde ik al mijn energie stoppen in hetgeen waar ik invloed op had: oefenen, trainen, herstellen", legt Stefan uit. Dus trekt hij in zijn SBG-trainingspak van fysio- naar ergotherapie, van beweegagogiek naar logopedie en van zwemles naar fitness. Logisch ook, want de vastberaden Hagenaar heeft een doel gesteld. Een SMART-doel welteverstaan: vóór het eind van de zomer 10 kilometer hardlopen. Toch is het ook iets anders wat er voor zal zorgen dat hij dat doel behaalt: "Geen laptop, geen telefoon. Heel bewust. Oké, het duurde echt wel even voordat ik eraan kon wennen, maar het geeft zoveel rust. En focus. Dat moet je jezelf gunnen." Een advies verpakt in één van de wijze lessen die Stefan ook in zijn latere verlof weekenden en thuis herstel meeneemt.

Moet ik dat nu doen?
Het is die vraag die hij van één van de behandelaren van Basalt bijna als een soort mantra meekrijgt. Het is ook een vraag waarin je de klemtoon op ieder woord kunt leggen en zo voor een andere betekenis zorgt (probeer maar eens). Het zorgt er in ieder geval voor dat Stefan niet direct in oude, soms veel te drukke, patronen schiet. "Ik heb echt beter leren loslaten en ook geleerd dat het oké is om soms afhankelijk van anderen te zijn. Om te beseffen dat je niet altijd ja hoeft te zeggen en dat je sommige dingen ook gewoon het best aan anderen kunt overlaten. Omdat ze er ook beter in zijn." Dat besef komt overigens ook omdat Stefan ziet dat hij bij SBG niet onmisbaar is. Dat er collega's opstaan en zijn taken met verve overnemen. Het zorgt voor vertrouwen en rust. Twee essentiële elementen voor zijn verdere volledige herstel. Of toch niet helemaal?

Imperfectie
Een litteken, zo noemt hij het zelf. En littekens zijn doorgaans zichtbare herinneringen aan pijnlijke gebeurtenissen die je achter je wilt laten. Niet in dit geval. Wanneer Stefan nu foto's van zichzelf ziet en een heel lichte imperfectie bij zijn linker mondhoek opmerkt, is hij vooral realistisch. "Het herinnert me eigenlijk gewoon mooi aan waar ik doorheen ben gekomen, aan dat ik het blijkbaar heb kunnen dragen. Want ook al heb ik nu nog wel moeite met schrijven, is het voetballen voorbij, toch kan ik gewoon weer bijna alles. Thuis, maar gelukkig ook weer voor SBG." Dat voelt goed en dat zie je ook aan Stefan. Want, zeker nu hij zich door zijn ervaring nóg beter in kan leven in kwetsbare doelgroepen, onderkent hij de kracht van bewegen. Voor het eerst in zijn leven zat hij namelijk ineens letterlijk in de stoel van de deelnemer van een beweegles, en stond hij niet in de schoenen van de beweegcoach. Deze verandering van perspectief zorgt inmiddels voor nog meer nieuwe inzichten.

Inzicht
En die laatste inzichten zijn veel te mooi, veel te oprecht, om met enkele lopende zinnen proberen samen te vatten. Die inzichten kun je veel beter één op één overnemen van de man die ze in rake woorden uitspreekt. "Ik ben gewoon dankbaar hoe iedereen ermee om is gegaan. Mijn vrouw, Luth, familie, collega's, vrienden en ook de professionals van Basalt. En ik ben dankbaar dat ik mijn lichaam nu zelfs nog beter lijk aan te voelen. Ik weet veel beter wanneer ik rust nodig heb en kan bepaalde zorgen veel beter relativeren. Maar het meest dankbaar ben ik nog voor de kleine geluksmomenten, de kleinste successen. Zakelijk, maar zeker ook privé. Het feit dat ik 's ochtends weer een kopje koffie kan drinken met mijn rechterhand. Dat voelt iedere dag weer als een overwinning. Of gewoon dat ene lekkere nummer op de radio middenin de file. Het klinkt misschien wat overdreven, maar ik kan er oprecht van genieten. Iemand vatte het laatst mooi samen en zei tegen mij: ik zie een extra stukje geluk in je ogen."