Na lang dubben, dan toch de knoop doorgehakt!

Ja, ik ga weer de elfstedentocht wandelen. Ok, niet alle elf steden dit keer, maar gedurende drie dagen toch een groot aantal bezoeken.

Als ik terugdenk aan de vorige keer is het eerste dat in mij opkomt de pijn die ik had aan mijn voeten en benen. Want wat heb ik die gevoeld. Blaren en enorm last van opgezette voeten en benen. Het was echt afzien en een normaal mens zou toen allang de handdoek in de ring hebben gegooid.

Maar ja, wij liepen voor het goede doel en opgeven staat niet echt in mijn woordenboek. Dus gestaag de finish gehaald en het elfstedenkruisje in ontvangst genomen.

Tijdens het wandelen heb ik niet alles even bewust meegemaakt, maar gelukkig 'hebben we de foto's nog'.

En uiteindelijk is alles wel weer hersteld en heb ik al weer heel wat tochten gewandeld. Maar de 'noodzaak' om dan 40 kilometer te doen was er niet. Ik had niet een groot doel voor ogen, dus het ging vooral om plezier tijdens het wandelen.

Maar goed, nu is er wel weer een doel gesteld, dus dan moet ik dus ook weer meer oefenen om de tocht te kunnen volbrengen. Waren tot voor kort de tochten van 15 tot 20 kilometer meer dan genoeg, nu zal ik toch weer wat langere wandelingen moeten gaan doen om de 2 x 40 en 1x 30 kilometer onder de voeten door te kunnen laten gaan.

Dat de hersenstichting mijn goede doel is om voor te wandelen komt natuurlijk niet uit de lucht vallen, met een moeder die een bepaalde vorm van dementie had en een broer met niet aangeboren hersenletsel is het wel heel dichtbij.

Het mooie is, als je met mensen in gesprek gaat over de hersenstichting, dat je van heel veel mensen hoort dat ze er mee te maken hebben. Dementie, depressie, epilepsie, slaapproblemen, etcetera. Omdat er zoveel gebeurt in je hersenen, maar we er eigenlijk nog steeds zo weinig van snappen is het zo belangrijk dat er (nog) meer onderzoek naar kan worden gedaan.

Bij aangeboren en niet aangeboren hersenletsel is nog zoveel een mysterie, terwijl steeds meer mensen er direct of indirect mee te maken krijgen.

Om meer bekendheid aan de hersenstichting te geven ga ik daarom een ommetje doen, van totaal 112 kilometer. Gekleed in het roze shirt, zodat mensen hopelijk nieuwsgierig worden en in ieder geval even informeren.

Vastberaden om de finish weer te halen.