De eerste week van de actie is boven verwachtingen verlopen. De steun voor de actie is werkelijk overweldigend. Zelf had ik gehoopt om elke dag dat ik zou wandelen ik € 10.00 op zou halen. Dus 100 dagen van 5 km zou € 1.000,00 opleveren voor de Hersenstichting. Maar met de steun van familie,vrienden, bekenden, collega's, ex collega's maar vooral ook de bijdrage van mijn werkgever en andere ondenemers waar ik in het verleden mee heb gewerkt hebben ervoor gezorgt dat ik het streefbedrag al binnen heb, maar omdat de actie dus nog tot aan september duurt heb ik voor nu het bedrag wat ik wil binnen halen maar verdubbeld. Ook de steun van mensen die mij niet persoonlijk kennen maar de Hersenstichting een warm hart toedragen heeft hier mede aan bijgedragen. Dus iedereen hartelijk dank voor jullie steun.

Het tweede deel van de wekelijkse blog gaat over het revalidatie traject. Het begint nadat ik voor de tweede keer weer uit het ziekenhuis ben ontslagen. Dus na mijn tweede hersenstaminfarct.  Ik hoop met deze serie van blogs het voor een buitenstaander een beetje duidelijker wordt wat er met je gebeurt als je getroffen wordt door een herseninfarct en wat het voor invloed heeft op je leven en dat van je familie. En voor mede slachtoffers is het ongetwijfeld een herkenbare situatie. Al is natuurlijk niet iedere situatie hetzelfde. Verder hoop ik met deze blogs bij te kunnen dragen aan meer geld voor onderzoek. Omdat het in mijn geval totaal niet te verklaren is waarom ik de twee infarcten heb gehad. De verklaring "pech met de bloedvaten" is voor niemand bevredigend, niet voor mij maar vooral niet voor de specialisten in het ziekenhuis. Want ook zij zouden zo graag willen weten wat er nu precies gebeurt in onze zeer complexe hersenen als het misgaat. 

Revalidatie

De laatste dag in het ziekenhuis. De specialisten hebben nog overleg en vol spanning wacht ik op de beslissing of ik mijn vrouw mag bellen dat ze me mag komen ophalen. Dit mag gelukkig en samen krijgen we nog een afsluitend gesprek. Dit gesprek maakte wel duidelijk dat het geen kwestie van enkele dagen zou gaan worden maar dat ik met maanden rekening moest houden en dat ze nog helemaal niks konden zeggen of en wat er eventueel nog kon verbeteren en dat het revalidatie traject is opgestart. Ze hebben ons verteld dat ik op mijn persoonlijke site van het ziekenhuis kan bekijken wat voor afspraken er allemaal gepland staan. Dat is wel zo handig want zo kun je ook wat verder vooruitkijken. We loggen in en we zien een flinke lijst met afspraken tevoorschijn komen vanaf nu 21 september  tot aan december. Elke week 3 afspraken. Fysiotherapie, ergotherapie, maatschappelijk werk en revalidatiearts.  Het wordt dus een druk programma en dat is toch wel even slikken.  Het gaat dus toch allemaal nog een hele tijd duren. De verschillende therapieën hebben allemaal een eigen doel waar ze naar gaan werken. De fysio voor mijn lichamelijke klachten. Mijn krachten zijn aan de rechterkant een stuk minder dus daar gaat aan gewerkt worden, ook de duizeligheid en de verstoring van het evenwicht zijn zaken waar we aan gaan werken. De ergotherapie is er in het bijzonder om nu duidelijk te maken wat er precies gebeurd is. Hoe ik het beste met de klachten kan omgaan. Daarnaast gaat die vooral kijken tegen welke problemen ik in eerste instantie in de thuissituatie op ga lopen. Prioriteit is voorlopig alleen daarop gericht, zodat ik me zelf kan verzorgen en behelpen in mijn eigen huis. De maatschappelijk werker is er voor begeleiding op het mentale gedeelte en om samen te kijken wat er is veranderd in mijn leven en of hier ergens problemen door kunnen ontstaan. Dit is op allerlei terreinen dus het is de eerste keer wel een opgave om je hele ziel en zaligheid bloot te geven.

Revalidatie traject

Week 1 (21 t/m 26 september)

Donderdag 24 september de eerste afspraak bij de fysio. Mijn klachten worden inzichtelijk gemaakt door wat testen die ik moet doen.  Er wordt gemeten hoeveel krachtverschil er zit tussen de rechterkant en de linkerkant. Dit is nogal een verschil maar met oefeningen zal dit naar verwachting goed kunnen herstellen. Omdat ik geen totale uitval heb gehad maar alleen een flinke krachten vermindering verwachten ze op dat gebied niet dat er iets is beschadigd. Het duizelig zijn en het evenwicht is iets complexer maar als mijn krachten links en rechts weer bijna hetzelfde zijn dan zijn de verwachtingen op dat gebied ook goed. Dus dat is allemaal goed nieuws.  Deze afspraak was nog in dezelfde week als dat ik ontslagen werd en deze week heb ik verder geen afspraken staan.

Thuis moet ik proberen om toch elke dat wat te oefenen. Ik wandel in de tuin en oefen op het traplopen. Voor de rest is het nog veel rusten. Ik probeer ook eens een keer om koffie te zetten maar dat lukt nog niet zo goed. Het dubbelzien speelt me behoorlijk parten. Ook is het allemaal niet meer zo vanzelfsprekend om koffie te zetten. Over elke stap moet ik nu goed nadenken. Onbegrijpelijk, wat vroeger eigenlijk op de automatische piloot ging lukt nu gewoon simpel weg niet. Nu je thuis bent ervaar je ook meer wat je nog meer voor klachten hebt. In het ziekenhuis is het een behoorlijk beschermend gebied waar de mensen rekening houden met jou. Ik heb veel last van het zonlicht en van de vele dagelijkse geluiden die er altijd zijn.  De doos paracetamol krijgt een vooraanstaande plaats en er worden ook maar meteen een paar dozen bij halen. Hoofdpijn en vermoeidheid gaan tot nu toe hand in hand. Dus elke dag gaan er wel de nodige paracetamolletjes in. Naast de dagelijkse inname van bloedverdunners en de cholesterol verlager. De ene nacht slaap ik wat beter als de andere. Ik blijf de hele dag moe dus er is ook niet echt veel energie om iets te gaan doen. Wel probeer ik elke dag een paar keer een stukje in de tuin te wandelen met de stok. Dit gaat gelukkig wel goed en ik merk ook dat dit steeds makkelijker gaat.  De kinderen zijn het weekend even kort geweest. Dit is erg vermoeiend maar het zien van de meiden en natuurlijk ook onze kleindochter doen veel goed en daar heb ik wel wat extra hoofdpijn voor over. Meer afpraken hebben we niet gemaakt. Rust is een van de belangrijkste zaken voor het herstel. Je hebt ook totaal geen energie. Er zijn veel mensen die graag even langs willen komen. Maar dit is allemaal nog veel te vroeg en we maken dan ook geen afspraken verder. Ik kan alleen goed rusten als er weinig prikkels zijn. Dus TV kijken, radio luisteren is niet mogelijk. De dagelijkse geluiden die de hele dag doorgaan zorgen al voor vermoeidheid. Dus om goed te rusten heb ik echt stilte nodig. Dat lukt gelukkig wel goed helaas moeten dan wel de tuindeuren dicht en lig ik veel op bed waar ook de gordijnen dicht zijn. Ik slaap erg veel dus het weekend gaat voor het grootste gedeelte aan me voorbij. We hebben de planning voor de tweede week al gezien. Ik heb een drukke week voor de boeg met 4 afspraken in het ziekenhuis. Dus de rust moet er ook voor zorgen dat ik voldoende energie heb voor week 2.

Tot zover blog 1. Bedankt voor het lezen. Delen van mijn actie op uw eigen accounts worden door de Hersenstichting en door mij zeer gewaardeerd.