Week 4.

de actie loopt rustig door. Na de flitsende start is het nu een kwestie van volhouden. Ik besteed echter te veel energie aan de actie. Dit gaat helaas ten koste van mijn wandelingen. Energie is helaas niet onbeperkt dus daar moet ik wat rekening mee houden. Ik probeer elke week wat ondernemers te benaderen die mij willen steunen. Gelukkig komen er elke week nog wel donaties bij. Dus daar ben ik erg content mee. 

Hieronder weer de blog van mijn revalidatie. Week 4 alweer.  Al vele tochtjes naar het ziekenhuis gemaakt. Het normale leven staat wel volledig op zijn kop. Oktober is de tijd om de vijver winterklaar te maken, dat lukt nu dus niet. Ook mijn andere hobby mijn boot heeft wat aandacht nodig. Dus voor al deze klusjes moeten we op zoek naar mensen die ons hiermee kunnen helpen. Al weer een tegenvaller. De gewone normale dingen die je eigenlijk altijd zelf doet zijn worden op deze manier lastige dingen die een uitdaging worden. Maar gelukkig zijn er voldoende mensen die ons willen helpen.

Week 4 (12 t/m 17 oktober)

Maandag 12 oktober begint met een afspraak voor het dubbelzien bij de orthoptist. Ik heb mijn leesbril bij me. Ik moet weer wat regels voorlezen alleen deze keer wordt er een prisma staaf voor mijn rechteroog gehouden en moet ik aangeven bij welke prisma ik de woorden niet meer dubbel zie. Aan de hand van deze gegevens maken ze een prisma wat op het rechter glas wordt geplakt. Als het goed is kan ik dan nu met deze bril op lezen. Dit is erg fijn, alleen in de praktijk thuis blijkt dat het effect maar van korte duur is. Ik kan het 15 tot 20 minuten vol houden. Daarna wordt het beeld toch weer dubbel. Na deze afspraak direct door naar de fysio. Ze heeft een schema gemaakt om langzaam met de opbouw van kracht te beginnen. Dus weer een uur hard werken. Na de fysio een uurtje rust in het ziekenhuis want ik heb nog een afspraak staan voor een hart echo. Hier hoef ik gelukkig alleen maar te liggen. Dit duurt ongeveer 25 minuten. De arts ziet geen bijzonderheden en daarna kunnen we weer naar huis.

Donderdag 15 oktober naar de ergotherapie. Omdat ze wil beginnen met het doornemen van het programma neem ik mijn leesbril mee. Aan de hand van een speciale informatie module “niet rennen maar plannen” begint ze met het uitleggen wat nu de oorzaak is van de problemen die ik ervaar. Gelukkig wordt het op een eenvoudige manier uitgelegd zodat het duidelijk is. Normaal worden alle prikkels die je ervaart van je zintuigen via een “trechter” naar het brein gestuurd. Voor deze zogenaamde trechter zit nog een filter die voor jou onbelangrijke prikkels al filtert. Deze filter wordt vanaf je babytijd opgebouwd en zo weten je hersens al uit ervaring welke prikkels voor mij normaal gesproken niet belangrijk zijn en waar ik dus geen aandacht aan hoef te besteden. Nu werkt deze filter bij mij niet meer. Dus alle prikkels worden doorgestuurd naar mijn hersens via de trechter. Alleen is door het infarct bij mij ook de trechter opening smaller geworden. Dus er kunnen minder prikkels tegelijkertijd door terwijl er meer prikkels binnen komen. Dus de trechter is bij mij heel erg snel vol. En als die vol is komt er geen nieuwe informatie meer binnen. Dus dat is een van de grootste problemen waar ik tegen aan loop en blijf lopen. Als je normaal 2 of 3 dingen tegelijkertijd kunt doen is het bij mij op dit moment al lastig genoegd om aan 1 ding te denken of te doen. Verder zijn de visuele prikkels erg belangrijk en die vragen altijd de meeste aandacht, dus het dubbelzien draagt ook erg bij aan de overprikkeling van mijn hersenen. Het uur is zo voorbij. De start van de revalidatie module stellen we een week uit, want daar ben ik nog niet aan toe. Het kost me alle energie om hetgeen er uitgelegd wordt te begrijpen en ook als is het weinig het lukt me niet. Omdat het de eerste afspraak is was mijn vrouw er gelukkig ook bij. Er wordt nu al vast besloten dat die ondanks de Corona er de komende afspraken ook telkens bij is. Want anders weet ik thuis niet meer wat er besproken is. Na deze sessie ben ik gebroken en thuis heb de rest van de dag niet veel meer gedaan. Op vrijdag had ik nog een afspraak staan bij de mondhygiëniste. Daar ben ik maar gewoon naar toe geweest maar het was een zware beproeving moet ik zeggen. Met de ogen dicht in de stoel gelegen veel last gehad van alle handelingen en ook het opstaan uit de stoel ging niet vanzelf. Maar toch wel weer blij dat ik het gedaan heb. De rest van de dag geen energie meer dus veel gerust. In het weekend wat kleine stukjes gewandeld en dat gaat gelukkig langzaam maar zeker steeds beter. Ik ben blij dat ik elke week wat verder kan wandelen. Weliswaar kleine stukjes maar toch. Elke vooruitgang is iets waar ik weer de kracht en het vertrouwen uit haal om volgende week weer stappen te zetten. Op naar weer het leven zoals het was (hoop ik)