De actie.

We zijn al weer aan het eind van de 11e week van mijn actie. Alle donateurs hartelijk dank voor het steunen van mijn actie. Ik loop wat wandelen betreft iets achter op schema maar als het weer zo prachtig blijft dan moet het goed komen. Het streefbedrag is nog binnen bereik hoop ik en volgende week ga ik de Leeuwenmars wandelen en daar kunt u mij uiteraard bij ondersteunen door wat bij te dragen aan de actie.

Op zaterdag de 23e weer eens een keer naar het verpleeghuis in Beneden Leeuwen gewandeld. Even naar mijn moeder.  Is een mooie afstand om te lopen iets meer als 3 km heen. Dan een klein uurtje bij haar met een bakkie koffie. Dan weer 3 km terug. 

De revalidatie

Week 11 (30 november t/m 03 december)

Deze week weer 3 afspraken verdeeld over 2 dagen.

Maandag 30 november naar de fysiotherapie. Na de warming-up op de loopband gaan we vandaag weer verder met kracht oefeningen. De armen en het bovenlichaam zijn aan de beurt.  Erg vermoeiend maar wel leuk om te doen. Als de krachten aan beide zeiden weer gelijk is moet het uiteindelijk steeds minder vermoeiend worden om wat dingen te doen. De kracht aan de rechterkant blijft nog wel iets achter maar dit komt op termijn helemaal weer goed. Uurtje wel helemaal volgemaakt vandaag.  Verder heeft ze uitgelegd hoe ik deze oefeningen ook thuis kan doen, zonder apparaten maar met wat eenvoudige dingen kun je thuis ook prima oefenen.  Ze doet wat dingen voor en ik maak er wat filmpjes van met mijn telefoon zodat ik het thuis nog weet. Dus thuis kan ik ook aan de slag met eenvoudige oefeningen.

Donderdag 03-12 eerst naar de maatschappelijk werker. Hij heeft inmiddels ook vernomen hoe de situatie er nu voorstaat. Hij gaat wat dieper in over de gevolgen voor de langere termijn, want de kans dat alles weer 100% wordt zoals het was zit er niet meer in. Hij heeft de cao waaronder ik val bekeken en hij stelt ons wat dat betreft wel gerust. Alles is in ieder geval geregeld via een CAO dus daar hoef ik me verder geen zorgen over te maken. Ook het UWV hoef ik me geen zorgen over te maken. Wat er ook gebeurt blijf ik altijd in dienst van de werkgever totdat ik 2 jaar ziek ben. Dit is nog ver weg en het heeft ook geen zin om daar nu al zorgen over te hebben. Als hier straks andere zaken gaan spelen dan kunnen we altijd bij hem terecht voor meer informatie. Verder nemen we de thuis situatie nog even door. Thuis loopt het eigenlijk wel goed. Ik probeer elke dag wat huishoud taken te doen. Verder is er altijd wel wat onderhoud of iets te doen in de tuin. Dus ik kom mijn dagen op die manier wel redelijk door. Omdat ik snel moe ben en dus ook niet veel energie heb is rusten nog steeds erg belangrijk. Dus dat is nog steeds de belangrijkste “bezigheid” op de dag. Op het sociale vlak staat alles wel op een laag pitje. We houden het nog bij afspraken met de kinderen en wat familie, de rest houden we nog wat af. Eerst maar eens kijken hoe de komende weken gaan. De feestdagen staan voor de deur en daar wil ik wel wat van proberen te maken voor mijn familie.  Omdat de revalidatie verlengt wordt stelt hij voor om eens bij mijn zorgverzekering te informeren of ik verzekerd ben voor de reiskosten. Het is toch elke dag bijna 30 km op en neer naar het ziekenhuis dus dat telt toch wel door. Dus weer wat huiswerk om het even uit te gaan zoeken.

Hierna weer naar de ergotherapie. We gaan weer verder met de module niet rennen maar plannen. De nadruk komt steeds meer op de planning te liggen. Dit is het belangrijkste. Zorgen dat je niet te veel doet, voldoende rusttijd inbouwen. Dat laatste is het belangrijkste. Het lukt me wel steeds beter, door schade en schande wijzer geworden. Om problemen te voorkomen is het makkelijk om zaken eerst uit te schrijven. Dus als ik een klein klusje wil doen is het beter om het eerst uit te schrijven. Dan kan ik zien wat er allemaal nodig is. Dus kan kan ik vooraf al de dingen klaar leggen die ik nodig heb. Verder krijg je bij het uitschrijven meer inzicht in de tijd die het gaat vergen. Ook al is het een simpel klusje er zitten vaak zaken tussen die je over het hoofd zou kunnen zien. Dan loop je er pas tegenaan als het zover is en dan geeft dat stress. En dan weet je al zeker dat het dan niet meer gaat lukken. Onverwachte dingen en stress kosten zoveel energie dat het op dat moment ook compleet over is en ik moet stoppen. En dat geeft dan meteen ook weer stress omdat iets niet af gemaakt kan worden. Dus een kleine tegenvaller wordt al heel snel een onoverkomelijk probleem. Dus vooraf een plan maken zou dit moeten voorkomen. Ook kun je dan zien dat de klus misschien beter in 2 of 3 stukken kan worden verdeeld. Hier moet ik de komende weken aan gaan werken. Dit is niet zo eenvoudig als het lijkt maar als ik me dat aan ga wennen dan moet dat op termijn zorgen voor meer rust en regelmaat in mijn leven. Verder geeft ze nog wat tips om te rusten en zegt dat ik vooral voor mezelf moet zorgen. Dus als er mensen opeens op de stoep staan en het komt niet uit dan toch echt zeggen dat ze een andere keer terug moeten komen. Als ik dat niet doe dan heb ik zelf last van. Dus ook al is het soms niet leuk, maar het is wel het beste.  Verder kijkt ze even of er inmiddels nieuwe afspraken zijn gemaakt voor de revalidatie.  Dat is allemaal rond en er staan weer nieuwe afspraken tot en met februari.  Ze wenst me succes volgende week bij de eerste afspraak bij de psycholoog.

Al weer een week voorbij. Het is inmiddels al 3 maanden geleden dat ik in het ziekenhuis terecht ben gekomen. De tijd vliegt voorbij, dat is het enige wat eigenlijk niet veranderd is. Bij mijn werk vloog de tijd ook altijd voorbij. Ontspannen en rust zijn nog steeds het belangrijkste. Helaas lukt het TV kijken nog steeds niet zo goed.. Een film met ondertitels volgen lukt niet. Ik kan niet kijken en tegelijkertijd de ondertitels lezen.  Ik zit weliswaar op voldoende afstand om geen last te hebben van het dubbel zien, maar het kost toch erg veel energie. Een uurtje lukt en daarna lig ik meestal nog wel wat te luisteren op de bank met de ogen dicht. Lezen lukt ook niet. Het is gewoonweg te vermoeiend om iets te lezen. Een paar bladzijdes van een boek zijn al voldoende. Dus de ontspanning komt vooral uit de wandelingen en de meditatie, daar heb ik een app voor gedownload en met oortjes in lukt het goed om echt tot rust te komen. Het weekend verloopt verder zonder bijzondere dingen. Mijn ziektekosten verzekering dekt in ieder geval de reiskosten, mits het meer als 1000km enkele reis is. Met de afspraken die nog gepland staan en de afspraak die nog staat in Zeist bij de oogkliniek verwachten we wel dat we die afstand zullen halen, dus we vragen de vergoeding aan bij de verzekering. Zodra we toestemming hebben kunnen we de reiskosten die we tot nu toe gehad hebben declareren. We gaan langzaam richting het einde van het jaar. Normaal gesproken was dit altijd een maand waar het op mijn werk altijd heel erg druk is. Ik merk dat ik het erg vervelend vind dat ik er die periode niet ben. Het voelt een beetje of ik mijn collega's in de steek laat. Gelukkig zijn de contacten erg goed en krijg ik veel appjes en kaartjes van ze en die doen me wel erg goed. Maar toch gaat het gevoel niet weg. We houden dit in de gaten dat dit gevoel niet de overhand gaat krijgen, want de revalidatie komt op de eerste plaats en werk staat voorlopig nog ergens in de wacht.