De afgelopen week 17 en een gedeelte van 18 ben ik samen met mijn vrouw voor de eerste keer weer sinds september 2020 op vakantie geweest.  In Burg Haamstede (Zeeland) hebben we 8 dagen doorgebracht in een vakantie huisje.  Hier heb ik veel kunnen wandelen en fietsen en kom je verder lekker tot rust. Thuis ben je toch altijd wel weer ergens mee bezig. De actie loopt nog steeds goed en ook het wandelen gaat nog prima. Ik zit mooi op schema.

Met de revalidatie zit het allemaal nog niet zo mee.  Lichamelijk gaat het wel goed maar in mijn hoofd is het allemaal nog niet in orde. 

Week 18 (18 jan t/m 22 jan 2021)

Deze week 3 afspraken allemaal in het begin van de week. Verder belt de bedrijfsarts dinsdag middag nog met ons.

Op maandag 18 januari naar de orthoptie. Ik heb wat meer last van het dubbelzien. Dus wordt er opnieuw een meting gedaan of mijn prisma nog goed is ingesteld. Na wat testjes en wat lezen zegt ze dat ze het prisma iets aan gaat passen. Het beeld zou dan net weer wat beter moeten zijn. Voor de rest krijg ik een kopie mee van de aanvraag die ze naar Bartimeus in Zeist heeft gestuurd. Dat is de oogkliniek die gespecialiseerd is  onder andere in mensen met problemen met de visus door NAH. (Niet aangeboren hersenletsel). Er is daar wel een wachtlijst dus we moeten zelf even contact houden als we de bevestiging van de aanvraag binnen hebben wanneer ze verwachten dat ik in gepland ga worden. 

Hierna verder naar de fysio, wel een half uurtje wachten in het ziekenhuis. Met mondkapje op maar gelukkig heeft de revalidatie afdeling een speciale wachtkamer waar het lekker rustig is.. Lichamelijk gaat het de goede kant op. Ik ben stabiel en kan mijn evenwicht goed bewaren. Na de warming up gaan we verder werken aan kracht en daarna evenwicht op een minder stabiele ondergrond. Dit laatste is nieuw en dat is wederom weer een flinke uitdaging in het begin lukt het niet zonder me vast te houden maar langzaam maar zeker krijg ik het onder controle. Dit gaan we de komende weken nog verder uitbouwen. Omdat het verder lichamelijk wel goed gaat wordt de gewone fysio wat afgebouwd. Wel worden er speciale ontspanning fysio afspraken ingepland. Tijdens deze therapie sessies leer ik hoe ik met kan ontspannen. Dus niet alleen als ik ergens ga liggen, maar je kunt ook ontspannen op een stoel als je ergens moet wachten. Daar worden 4 uur voor ingepland de komende weken. Ik ben benieuwd.

Dinsdag 19 januari weer naar de ergotherapie. Deze sessie gaat volledig over wat er bij het NPO onderzoek naar boven is gekomen. De problemen die al naar boven waren gekomen bij het project niet rennen maar plannen komen een op een terug in de uitslag. Haar vermoeden was dus juist dat er nog heel veel mis ging in mijn brein. Omdat de ergotherapie een zeer prominente rol speelt bij de revalidatie is het wel fijn dat zij dit allemaal al goed in de gaten had. Ze neemt uitgebreid de tijd om het nog eens op een rij te zetten waar en wat er nu precies misgaat. Het gaat net iets anders als bij de psycholoog en we krijgen net iets meer inzicht. Ook neemt ze de problemen met mijn visie erbij en ze legt uit dat de combinatie een hele belangrijke rol speelt in mijn onderhand chronische vermoeidheid. Het is ongelofelijk en onbegrijpelijk wat er normaal gesproken de hele dag zich in de hersenen afspeelt om ervoor te zorgen dat eigenlijk alles vanzelf lijkt te gaan. Als er dus ergens een kink in de kabel komt dan heeft dat meteen een grote impact. En als er meer dingen niet meer vanzelf gaan dan gaat in eerste plaats meteen ten koste van je energie. Het voorbeeld van een te kleine accu in een te grote auto komt weer voorbij. De buitenkant is prima in orde, ook zitten alle opties erop. Alleen zijn sommige knopjes kapot en kunnen dus niet alle opties meer worden gebruikt. Verder zorgt de te kleine capaciteit van de accu’s ervoor dat de motor minder lang loopt en omdat ook de accu niet meer optimaal wordt opgeladen stottert en hapert de wagen regelmatig. Hij blijft nog wel een beetje rijden maar de actieradius is heel erg beperkt. Ze gaat samen met het revalidatie team bespreken welke stappen ze nog gaan proberen om er voor te zorgen dat ik nog zoveel mogelijk vooruitgang kan gaan proberen te boeken. Maar ook komt er steeds meer aandacht voor het leren omgaan en hoe ik de dagen het beste door kan komen. Want als je weinig energie hebt dan is het wel fijn als je een beetje weet hoe je hier het beste mee om kunt gaan. We gaan volgende keer in ieder geval weer verder met de module niet rennen maar plannen, daar staan nog veel zaken in die handig voor mij kunnen zijn.

Thuis aangekomen meteen rust nemen omdat straks de bedrijfsarts belt. Dus ik ben goed uitgerust als ze belt. De telefoon gaat weer op de speaker. Ze vraagt hoe het er mee gaat en hoe de revalidatie gaat. We leggen uit wat we de afgelopen weken te horen hebben gekregen. Ze had al van mijn werkgever gehoord dat het nog niet zo geweldig gaat. Omdat ze een plan moet gaan maken met de mogelijkheden op het gebied van inzetbaarheid vraagt ze toestemming om mijn dossier op te vragen bij het ziekenhuis. We geven hiervoor uiteraard toestemming en ze stuurt ons de aanvraag formulieren toe via de mail. Als we die ondertekenen en dan terug willen sturen dan kan ze dat morgen al meteen in gang zetten. We vragen hoe het nu verder gaat. Dat hangt uiteraard af van wat ze van het ziekenhuis toegestuurd krijgt, maar aan de hand van wat ze van ons hoort heeft ze in ieder geval grote twijfels over in ieder geval het terugkeren in mijn huidige functie als transport planner. De cognitieve blijvende beperkingen zijn hiervoor te groot. Of er überhaupt nog werkmogelijkheden zijn kan ze pas bepalen als ze mijn dossier heeft en ze zal daarna ook nog contact opnemen met de revalidatie arts om mijn zaak verder te bespreken. Ik blijf in ieder geval op dit moment volledig arbeidsongeschikt dus daar veranderd nu in ieder geval niks aan.  Ze snapt dat het spannende en moeilijke periode voor ons is en wenst met veel sterkte met de rest van de revalidatie. De aanvraag zit vrijwel direct in onze mailbox. Dus die vullen we in en sturen die meteen terug.

De rest van de week geen afspraken meer dus zelf weer wandelen en fietsen op de hometrainer.

Volgende week hebben we weer een afspraak bij de revalidatie arts. We schrijven alvast wat dingen op die we haar willen vragen over de aanvraag van de bedrijfsarts. En zo is er weer een week voorbij. Mijn oude leven zie ik steeds verder verdwijnen aan de horizon.  Ik mis alles zo ontzettend. De vele contacten die ik altijd had op mijn werk, de voldoening als alles weer gelukt was de dag. Gelukkig krijg ik wel veel steun van collega’s, berichtjes, kaartjes appjes en telefoontjes.  Die doen me goed en geven me aan de ene kant een fijn gevoel, maar aan de andere kant is het na elk contact wel weer even slikken.