Actie

De afgelopen week wel weer wat langere wandelingen kunnen maken. Op vrijdag naar de apotheek in Beneden Leeuwen gewandeld en op zaterdag naar het verpleeghuis in Beneden Leeuwen. Het wekelijkse bezoekje aan mijn moeder. De 400km grens gepasseerd dus het moet lukken om de komemde weken nog 100km te lopen. Mits het niet te warm wordt want ik merk wel dat de hoge temperaturen mij behoorlijk parten spelen. Ik heb met die hoge temperaturen totaal geen energie en heb ook veel hoofdpijn. Verder lukt het dan niet zo goed om te wandelen en dat gaat dan meteen ten koste van de conditie. Dus waar vroeger de zomer een mooie tijd was om van het mooie weer te genieten is dat nu lang niet altijd meer het geval. Maar een temperatuurtje tussen de 22/23 graden is wel prima en gelukkig hebben we die vaker als die hoge van 30+.  

Revalidatie.

Week 24 (1 maart t/m 5 maart 2021)

Deze week maar twee afspraken in het ziekenhuis en op woensdag 3 maart hebben we een afspraak staan op mijn werk. Dus dan gaan we naar Wijchen naar Banken Champignons.

Op dinsdag weer naar de ergo therapie.  Ik had voor de afgelopen week uiteraard ook weer een planning gemaakt en die gaan we vergelijken met de praktijk. De dagen waar de ziekenhuis afspraken in staan zien er allemaal goed uit.  Ik heb naast de afspraken toch wel geprobeerd om in ieder geval wat huishoudelijke taken in te plannen. En die zijn wel gelukt behalve op de dagen dat de afspraken in het ziekenhuis in de middag waren.  Dan is het energie level te laag om nog iets voor elkaar te kunnen krijgen.  De andere dagen heb ik vooral wandelen, de vijver en wat werken met de computer gepland.  Op zich is het wel goed gegaan alleen kost vooral het werken op de pc veel meer energie als ik gedacht had. Het inspreken gaat weliswaar goed, maar je gaat toch al snel zelf meteen controleren of het goed is. Dan gaat het mis, de felheid van het scherm is erg lastig. Maar ook het lezen zelf. Het beeld is binnen enkele minuten weer dubbel dus mijn hersenen krijgen de beelden van beide ogen niet goed ondanks het hulpmiddel van de prisma op mijn leesbril.  Verder ben je al snel een half uur bezig zonder dat je het merkt.  Dus in dit half uur zijn mijn hersenen de hele tijd bezig om het beeld op het scherm goed te krijgen.  Dit kost eigenlijk zoveel energie dat ik na dat half uur uitgeteld op de bank moet gaan liggen.  Maar het lukt wel om in dat half uur wel stukjes tekst in te spreken en zo heb ik toch het begin kunnen maken van het verslag wat me allemaal is overkomen sinds mijn eerste infarct op 8 september 2020. Met hulp van de aantekeningen van mijn vrouw en de ziekenhuis verslagen moet het mogelijk zijn om dit goed op papier te krijgen.  Zo heb ik straks altijd een herinnering van deze tijd.  En als de kleinkinderen straks wat groter zijn dan kan ik het ze misschien goed uitleggen waarom opa sommige dingen niet kan en waarom niet.  Doordat dit veel meer energie kost zijn er wel wat wandelingen gesneuveld. Maar als ik hier dus wat meer rekening mee houd dat moet het toch lukken om dit goed in te kunnen delen. Daar moet ik dus wat meer tijd voor inplannen.

Woensdag 3 maart ga ik voor het eerst sinds september weer eens naar Wijchen. We hebben een afspraak met de HR manager en mijn collega en tevens leidinggevende.  Ik ben blij dat ik weer een keer in Wijchen ben, nu voel ik pas echt goed hoeveel ik het allemaal mis.  Dit is wederzijds begrijpen we.  We vertellen hoe het gaat en wat er allemaal gebeurt is de afgelopen maanden.  Tijdens de telefonische contact is hebben we wel al veel verteld maar zo in levende lijve is het toch wat anders.  Ik vertel dat het er gelukkig lichamelijk wel allemaal goed uit ziet en dat ik daar waarschijnlijk geen echte schade meer aan over hou. Het cognitieve gebeuren en het probleem met het dubbel zien is echter een ander verhaal.  Tijdens het gesprek komt een van de directeuren er ook even bij (we zitten namelijk op zijn kantoor).  Ook hij is blij dat hij me weer eens ziet en dat is wederzijds.  Ik verduidelijk het dubbelzien nog even met de foto die ik voor het ziekenhuis gemaakt had. Van dit beeld schrikken ze alle drie en zien ook wel in dat het erg vermoeiend moet zijn als ik dat beeld de hele tijd heb.  Ook de andere cognitieve klachten proberen we zo duidelijk mogelijk uit te leggen. Gelukkig lukt dit samen wel goed maar als we klaar zijn is het stil op het kantoor.  Ik was er natuurlijk al aan gewend maar als je zo het hele verhaal in een keer hoort dan maakt het toch wel indruk. Door de privacy regels mag de bedrijfsarts alleen maar wat grote lijnen doorgeven en of ik wel of niet kan werken. Maar zo duidelijk hadden ze het nog niet gehoord.  Ze weten wel dat de bedrijfsarts een rapportage in het ziekenhuis heeft opgevraagd. Aan de hand van dat rapport maakt de bedrijfsarts dan weer een rapportage die ik als het goed is eind volgende week krijg. Aan de hand van die rapportage wordt het vervolg traject dan opgestart. Dat is dus nog even afwachten. En daar maken we dan wel weer een nieuwe afspraak voor.  Ik vertel dat ik veel steun heb ontvangen van mijn collega’s op allerlei manieren en dat ik daar erg dankbaar voor ben.  Na nog een kopje koffie wil ik nog wel even langs de afdeling waar ik normaal altijd werkte. Even mijn collega’s waar ik dagelijks mee werkte gedag te zeggen.  Is erg moeilijk om mijn vaste werkplek te zien maar het is wel fijn om even de mensen die er zijn te zien.  Even een kort babbeltje meer zit er niet in want de energie is op.  In de auto is het wel even emotioneel maar het was toch wel fijn om er weer te zijn. Thuis ben ik meteen in slaap gevallen. Het heeft me veel te veel energie gekost.

Donderdag 4 maart eerst weer naar de ontspannings fysio.  Nu leren we hoe we zonder hulpmiddelen kunnen proberen om te mediteren om de rust te vinden. Dit kan door je te focussen op het aanspannen en ontspannen van spieren.  We oefenen dit liggend, zittend en staand.  Met alles wat we de 4 sessies hebben geleerd zou het moeten lukken om wat makkelijk rust te kunnen nemen zonder dat je thuis meteen naar bed gaat.  Daarna weer door naar de maatschappelijk werker. Hier vertel ik dat we gister naar mijn werk zijn geweest. Het was en wordt opnieuw emotioneel. Ik kan het verhaal eigenlijk niet zo goed vertellen zonder een traan.  Ik heb het zo ontzettend gemist allemaal. De collega’s, de vele contacten die ik de hele dag door had zowel binnen het bedrijf maar ook extern en internationaal. Het snel beslissen, planningen aanpassen, schuiven met auto’s en met chauffeurs. De voldoening aan het eind van de dag als alles weer goed was verlopen. Dat was mijn leven. Hij kan zich het helemaal voorstellen. Het vind het goed dat ik er emotioneel van wordt. Dat betekend dat ik het niet allemaal binnen hou en het op ga kroppen. We praten er nog wat over door en hij ziet dat het werken voor mij altijd erg belangrijk was.  Het uur is zo voorbij.  Hij wenst me veel succes volgende week bij Bartimeus in Zeist. Want voor die tijd hebben we geen afspraak meer met hem.

Ook deze dag heeft me veel energie gekost dus thuis verder niks bijzonders meer gedaan.

De rest van de week heb ik het ook rustig aan gedaan.  Beetje gewandeld en gefietst op de home trainer.  Volgende week wordt het weer spannend want dat heb ik de afspraak bij Bartimeus  de speciale oogkliniek die is gespecialiseerd in mensen met Visus problemen door Niet Aangeboren Hersenletsel.  Ik hoop echt dat ze wat weten om de problemen die ik ervaar met het dubbelzien te kunnen verlichten.