Bijna negen jaar geleden zaten Marieke en ik samen met mijn moeder in het belpanel van de Hersenstichting. De laatste maanden zouden we opnieuw wel een headset kunnen gebruiken, zoveel als we nu met elkaar bellen over de Peterloop. We bespreken de organisatie van de Peterloop, met eerst het samenstellen van een team, het bedenken van de route, een globaal verloop van de dag en natuurlijk over acties om zoveel mogelijk geld op te halen voor de Hersenstichting. De laatste weken bespreken we alle details van de loop, waar zijn de pitstops, het estafettebandje, verdeling busjes en chauffeurs, hoe zijn we op de dag te traceren en wie houdt de sociale media bij? Moeten we een back-upplan voor slecht weer? Nee, we lopen sowieso.

We kunnen niet wachten tot het zover is, het kan niet anders dan een bijzondere dag worden. En tegelijkertijd wil ik ook nog lang niet dat dit voorbij is. De hele aanloop er naar toe is fijn, intens en vol met herinneringen aan mijn vader. Ik merk ook dat FTD hierdoor meer onder de aandacht komt. Dat vind ik belangrijk, zeker voor iedereen die met deze ziekte te maken heeft, hoop ik voor meer erkenning en steun.