Mijn vader was verteller van beroep. Jarenlang vertelde hij in de zomervakantie verhalen bij het vuur, in het buitentheater achter in de tuin. Als het verhaal was afgelopen en de allerkleinste kinderen op de schoot van hun ouders in slaap waren gevallen, hadden wij een spoor van waxinelichtjes in glazen potjes uitgezet om de mensen op het pad naar hun auto terug te leiden. Die lichtjes hebben voor mij daarin een bijzondere betekenis gekregen. Voor veel mensen heeft licht natuurlijk een bijzondere betekenis. Licht overwint de duisternis, het geeft licht in donkere tijden, het brengt positieve gevoelens mee, licht is leven en liefde. Maar voor mij zijn die waxinelichtjes in die glazen potjes toch wel onlosmakelijk verbonden aan mijn vader en aan de fijne, magische vertelavonden. Toen mijn vader begraven werd, hebben we ook een spoor van lichtjes uitgezet waar langs we liepen. We wilden dan ook heel graag hier met de Peterloop iets mee doen. We wilden sowieso graag iets van een estafettestokje. Maar ja, 160 km met een waxinelichtje in een glazen potje hardlopen dat steeds van loper tot loper zou worden doorgegeven, was natuurlijk niet ideaal. Wel wilden we graag iets doorgeven. Het houdt de loop in stand en ik vind de verbinding die erin zit ook mooi. We kwamen uiteindelijk op iets uit waarin zowel het lichtje als het kunnen dragen en doorgeven samenvalt: een armbandje met een lichtje. In Maarssen zal mijn moeder een waxinelichtje in een glazen potje aansteken en op datzelfde moment ‘ontsteken’ wij het armbandje, waarmee we het lichtje in het glazen potje symbolisch met ons mee kunnen nemen tijdens de loop, die we tijdens wisselmomenten aan elkaar doorgeven tot in Oosterstreek, waar we opnieuw een waxinelichtje in een glazen potje aan zullen steken voor mijn vader. Zo brengen wij het licht van Maarssen, de plek waar hij is geboren, tot Oosterstreek, de plek waar we afscheid van hem namen.