Als we de 11steden willen volbrengen is het wel zaak om te blijven lopen. Dus 9 maart  was weer tijd voor een (volgende) wandeltocht. Er was volop keus: De Piter Walk, Langs het Groninger hunebed, of de tocht die wij hebben uitgekozen. Met de super goede ervaring van vorig jaar (Prima stops, prima weer, mooie route) hadden we de wandeltocht van de Wilpster Dauwtrappers weer op het programma gezet. Was het vorig jaar nog een echte uitdaging om 30 km te wandelen, inmiddels kunnen we dat prima volbrengen.

Dus hup: in de auto, half uurtje rijden (alvast een stukje van de route gezien), parkeren bij de school en nog een klein stukje lopen naar de start in dorpshuis Op de Welle. Voorbereid op het weer, hadden we onze roze regenjassen aangetrokken en voor de zekerheid de regenbroek ook maar mee. We hadden ons vantevoren ingeschreven, zodat we gemakkelijk konden starten door een qr code te laten scannen. Starten was mogelijk vanaf 8 uur, maar wij lopen liever op 'gepaste afstand' achter de grote groep en verschenen kwart over 8 aan de start. Jullie lopen de 20 ?? Eh nee, 30 kilometer......Met enige verbazing in de stem van het meisje dat achter de starttafel zat, werd herhaald "30 kilometer", eh, de meesten zijn allang gestart......"Ja, dat weten we"

Afijn, na nog een sanitaire stop gaan we van start. Vooral het eerste stukje was bekend terrein van eerdere wandeltochten (om het voetbalveld), maar dat is wel prima. We waren benieuwd wat de tocht ons dit jaar zou brengen en lieten ons graag verrassen. Ik had de facebookpagina van De Wilpster Dauwtrappers. goed in de gaten gehouden en daar was een tipje van de sluier opgelicht.

Wat er niet op stond, maar wel een leuke verrassing was: We mochten een kijkje nemen in de stal van Maatschap Borreman, een geitenboerderij. Niet alleen in de stal met allemaal volwassen geiten, maar ook in de 'kraamkamer' waar de geitjes van één dag oud onder de warmtelampen lagen. Echt bijzonder om te zien. In de boxen ertegenover waren geitjes die een beetje ouder waren. De zoon wist aan te wijzen en te vertellen: 'Dit zijn bokjes, die gaan over een paar weken naar de slacht" "Behalve als het hele goed bokjes zijn, dan houden we ze. " Op de vraag: "En welke is van jou ? " Was het antwoord: "Ik heb nog niet één, maar er komen nog veel meer, dus dat kan nog wel." Na het nuttigen van een blokje (geiten) kaas hebben we onze tocht vervolgd. Mooi door het weiland, langs de grenspalen tussen Groningen en Friesland. Het eerste uitdagende stuk van de tocht. De eerste echte stop was in Frieschepalen, wel wat snel na 5 km. De verkeersbegeleiders, bij de oversteek naar Ma Kelly's. vroegen al aan ons: Zijn jullie familie van elkaar ? Tsja, dezelfde roze jassen aan hè....dat valt wel op !

Bij Ma Kelly's hebben we koffie en een stukje appeltaart met slagroom versnaperd. Lekker hoor ! Nog even kort gesproken met de eigenaar over de wandeltocht en ons plan van de 11stedentocht en het goede doel dat wij daar aan gekoppeld hebben. Normaalweg doen we niet zo snel na de start een volledige pauze, maar achteraf gezien maar goed dat we het wel gedaan hebben.

We vervolgen onze tocht en mogen, net buiten het dorp, weer bij iemand het erf op, om daarna via een mooi pad, tussen twee bomenrijen door en eerst deels over het land, bij een andere boer op het erf te eindigen. Daar stonden drie wetterhounen op de vensterbanken te blaffen en was een oude fiets aan de boom geknoopt. Een bijzonder gezicht.

De volgende stop was bij ongeveer 10 km. Een herkenbaar punt bij de De Mersken. Helaas was dat vooral een stempelpost. We konden eventueel een bakje koffie of thee scoren en naar een mobiel toilet. De partytent was vastgezet met stormlinten om te voorkomen dat 'ie weg zou waaien. De mannen van de organisatie hadden het al over 'in poester wind', nou dat zegt genoeg. Dus snel weer verder, misschien is de volgende stop gunstiger.

We lopen dapper verder en de route gaat vrij snel rechtsaf over een fietspad. Dat is flink doorstappen tegen de harde wind in, net even een kaal stukje. Ik houd mijn hoofd schuin naar voren, om te voorkomen dat mijn pet eventueel wordt gegrepen door de wind. Nadat we een bruggetje over zijn, komen we wat meer in de smoutte en is het direct een stuk vriendelijker. We gaan richting de freulevijver. We lopen daarna een stuk door het bos, wat altijd prima is. Lekker in de luwte van de bomen. Na wat links, rechts en rechtdoor te hebben gelopen, komen we op een bekend stukje. Hé, kijk eens wat daar staat: 'Start Piterrun'. Hahaha, wat toevallig. Respect voor de buschauffeurs die de deelnemers naar de start bij het kerkje hebben gebracht ! Maar, we laten het spandoek rechts liggen en gaan verder met onze wandeltocht. We komen op 'de Duurswâldse heide' en lopen die bijna helemaal rond. Prachtig zoals het er bij ligt. We maken (weer) geen gebruik van de mogelijkheid om op hoogte rond te kijken, maar blijven op de begane grond.

We zijn nu toch bijna bij de volgende stop.....Ja, inderdaad na bijna 17 km is een volgende stop. Ook dit is weer een kleine partytent met nu alleen een mobiel toilet als voorziening. We zouden wel even mogen zitten op de stoelen die er stonden.....Heel attent aangeboden, maar nee, we lopen direct weer verder. We hadden eventueel een andere tussenstop kunnen kiezen. Want op 'steenworpafstand' wonen bekenden van ons. Maar niet gedaan, 'gewoon' de route vervolgd.

We lopen de route rond de Duurwâldse heide verder en concluderen "Het is gemakkelijker om met deze harde (tegen)wind te lopen dan te fietsen". We kuieren verder en komen bij een doorgaande weg uit. Hé, daar is  "de Stripe ". Goh, zouden we daar misschien de volgende stop hebben ?? Nou, wie weet, want we hebben nog niet 24 km in de benen, het zou kunnen..... We volgen de route en steken vlak voor het restaurant de weg over en gaan een doodlopende weg in. We gaan daarna weer naar rechts, nog een keer naar rechts en het lijkt alsof we met een lus toch naar het restaurant zullen gaan.....Helaas, helaas, we gaan een heel andere kant op.

Ondertussen was de route van de 20 km er ook weer bij en zien we weer andere mensen. Op een gegeven moment staat in de route staat beschreven "U loopt nu het bos uit" Mmmm, het duurde wel errug lang voor we zover waren. Ik had nog de stille hoop dat we naar het de Slotpleats zouden gaan als stop, maar ook dat was niet het geval. Na bijna 25 kilometer kwamen we bij de stempelpost die was aangekondigd als "Stempelpost, koffie, toiletvoorziening en ETEN (24 km) stempelpost. Het was een grotere partytent met biergartenbankjes en de mogelijkheid om een bakje koffie en eventueel soep of een broodje te kopen. Beetje jammer dat de dames van het vrouwenkoor (met muzikale begeleiding van een trekzak) in een vrachtwagen naast de partytent optraden, hierdoor was er weinig interactie. We hebben wel even gezeten, maar alleen eigen meegebrachte broodjes genuttigd.

We zetten de tocht weer voort, op naar de laatste stempelpost voor wat lekkers ! Ik had namelijk gezien dat we bij de Kromhoekster kip een broodje kipburger konden scoren, dus daar hadden we in ieder geval onze zinnen op gezet. We lopen rond een prachtige kleine begraafplaats en zien even later, aan de doorgaande weg, een kerkje dat er bij zou kunnen horen. We steken de weg over en hebben de laatste grote uitdaging. We lopen door het, erg drassige, weiland naar de volgende doorgaande weg. Had ik bij de 'slach om'e toer' in 2017 nog natte voeten van een dergelijk parcours, inmiddels heb ik echt waterdichte schoenen, dus geen probleem. Wel goed blijven opletten waar je loopt natuurlijk. Niet alleen vanwege het vocht, maar ook vanwege de koeienvlaaien..... De verkeersregelaars verwelkomden ons: We zagen jullie al van verre aankomen.....jaaah, twee roze jassen hè...dat valt wel op.

De weg oversteken, en ja, daar zijn we bij de kippenboer ! Een heerlijk broodje kipburger gegeten. Het optreden van de Wilpster toneelclub hebben we gemist, ze hebben ons wel welkom geheten bij de boerderij. Net toen we besloten dat we het laatste stukje nog zouden doen, begon het te regenen. Omdat we nog niet vertrokken waren en nog droog zaten, heb ik mijn regenbroek aangetrokken. Dat was geen slecht besluit. Het waaide hard van opzij en de regen kwam royaal naar beneden. Een stukje voor ons liep iemand met een paraplu....houden en keren met dat ding.

Toen we bij de finish kwamen stonden de dames van het koor te zingen,hebben we een prachtige medaille gekregen en een bakje snert genuttigd. En oh ja, een sticker voor het kilometerwandelboekje.....

Toen we naar huis reden kwamen we nog een aantal wandelaars tegemoet. Die hadden zich dapper geweerd tegen de elementen. Maar een dunne regenponcho is dan meer hinderlijk dan handig met die harde wind.

We hebben uiteindelijk bijna 32 kilometer afgelegd, het was een verrassende route, met de nodige uitdagingen (modderspetters tot over de knieën en schoenen die meer bruin/grijs zijn dan zwart). Het is dat wij geoefende wandelaars zijn en de afstanden tussen de stops prima konden overbruggen, maar het was fijner geweest als ze wat beter verdeeld waren over de totale afstand.

Nog een feitje: de tocht van dit jaar jaar vergeleken met vorig jaar wat betreft de gemiddelde snelheid. Die was gestegen naar 5,94 km/uur. Vorig jaar hebben we gemiddeld 5,72 km/uur gelopen. We kunnen dus echt sneller lopen inmiddels !

Foto's van de tocht van dit jaar zijn te bekijken via de facebookpagina van de Wilpster Dauwtrappers.