Tsja, dan heb je je voorgenomen om de monstertocht te gaan wandelen. Dat doe je niet zomaar ´even´ er moet goed getraind worden, dus kilometers maken, heel veel kilometers. En niet één keer per twee of drie weken, maar er moet ook geoefend worden om meerdere dagen achter elkaar een lange afstand te lopen.

Nou, dat hebben we gedaan. Afgelopen zaterdag hebben we voor het eerst een tocht van 50 (!) kilometer volbracht. Eerst een uur en een kwartier in de auto naar Bourtange voor de Emslandtocht. Vanaf de start ging de route vrijwel direct Duitsland in en daar een mooie rondwandeling gedaan, naar Papenburg en weer terug. Het ging geweldig, lekker gelopen, heeeerlijk weer en net mooi binnen de tijd weer bij de finish. Niks aan´t handje. Ondanks de valpartij (met zachte landing) op ongeveer 43 km. Ok ok, nadat we (heerlijk) hadden gegeten vernamen we wel de bovenbenen, maar niet de extreme vermoeidheid die we eerder wel hadden gevoeld na een flinke tocht. En ik had géén blaren (had mijn voeten keurig afgeplakt) of last van mijn knie. Een hele fijne tocht alles bij elkaar.   Ha, die hadden we in de knip.

Ok, we willen goed oefenen, dus hup, de volgende dag weer een tocht. Dit keer 40 km vanuit Surhuisterveen, georganiseerd door S+S sportief. Lekker dichtbij, dus het scheelde in totaal over de hele dag 4 uren (twee uren reistijd en twee uren wandelen) maar het is wel een uitdaging om voor het eerst twee van die afstanden te lopen als je dat nog niet eerder hebt gedaan. Ook tijdens deze tocht was het prachtig weer. Dus daar ligt het niet aan. Omdat het in onze regio was, was het iets gemakkelijker om in te schatten hoe ver het nog was naar de finish. Maaaar, ik voelde het, na ongeveer 24 kilometer, onder mijn linkervoet toch wel wat prikken......ok, gewoon doorlopen......(ik had mijn voeten wel afgeplakt, maar de rechter wel wat zorgvuldiger dan de linker) we hadden de mogelijkheid om de route in te korten tot 35 km, maar dat was onze eer te na, dus de 40 km zijn ook volbracht. Bij aankomst kregen we complimenten voor de prestatie die we hadden geleverd en alle wandelaars kregen een kleine attentie in de vorm van een bidon. Altijd leuk om iets te krijgen.

Ok, dus dat was gelukt, 90 (!) kilometers in één weekend gelopen, monsterlijk veel. We zijn helemaal trots op deze prestatie. Twee dagen een lange afstand was wel te voelen in de bovenbenen, maar dat is niet verwonderlijk.

Eenmaal thuis de schade opgenomen, ja hoor......een enórme blaar onder mijn linkervoet en twee blaren op mijn kleine teen van de rechtervoet (hoe past het). De blaar onder mijn voet was inmiddels lek en dus plat, maar die op de kleine teen niet.......pfff, het leek wel een ballonnetje, dus gauw lek geprikt en een blarenpleister eromheen. De schade onder mijn voet is wat lastiger te herstellen. Het zit niet op een plek die gemakkelijk goed af te plakken is. Dus zo goed en zo kwaad het ging een gelpleister erop en net doen alsof er niks aan de hand is. Vermoeiend, twee dagen zo´n afstand, dus lekker vroeg naar bed en proberen om goed te slapen. Dat was geen enkel probleem.

Ik liep vandaag erg ongemakkelijk vanwege de blaren. Gelukkig is de spierpijn wel helemaal over, dus die extra last was er niet.

We gaan wel proberen om nog een keer zo´n soort combinatie te wandelen om te zien of het dan (nog) beter gaat.

Wordt vervolgd.