Laat ik vooropstellen: het was Waanzinnig! Wat heb ik genoten, gedanst, plezier gemaakt en wat ben ik dankbaar geweest.

De vele prikkels daar, non-stop, maakten dat ik me hyper voelde. Ik was onwijs moe, maar ik heb er (bewust natuurlijk) niet aan toegegeven. Door de overprikkeldheid sliep ik maar kort en was dan weer klaarwakker. Maar ik kon daarna wel weer door. Ik zal toegeven, best lekker zo'n hyperstatus. 😊

Bij thuiskomst heb ik me nog een tijdje zo gevoeld. Kraamde wartaal uit aan de telefoon met een vriendin. Ik kon de extra informatie gewoon nog niet verwerken. Ben ook nog even gaan hardlopen, 6,7km. Vertrouwen tanken dat het er nog inzit 👊. Wel heb ik meteen veel op bed gelegen. In de middag en 's avonds telkens heel vroeg.

Even dacht ik dat ik er zo doorheen zou fietsen, maar sinds gisteren weet ik wel beter: knallende koppijn. Het soort hoofdpijn dat door de pijnstillers heenkomt. Het soort waar ik de dag erna gewoon weer mee opsta. Tsja, het was te verwachten. Maar als ik me zo voel.... dan word ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt en dat maakt me verdrietig.

Maar......hoe fijn is het dan als er berichten binnenkomen van nieuwe donaties van lieve mensen!! En niet zomaar donaties, we zijn over de € 6.000 heen! Het sterkt zo in de gedachte dat we iets goeds aan het doen zijn. Ik ben er echt heel erg dankbaar voor. 😘

Life goes on, ook met hoofdpijn. Dit weekend weer een stukje hardlopen 💪. Blijf ons steunen lieve mensen, ik houd jullie op de hoogte!

Liefs Iris